Nog een keer Inge

Ik was dinsdag nog moe van de korte nacht slaap door Inge toen ze me weer een sms stuurde. Niet een vervolgbericht op de avond en nacht ervoor, maar iets nieuws; “Kan je vanavond deze kant op komen?” Dit was geen kreet van verlangen, maar een noodkreet. Aldus herkende ik hem en berichtte terug dat ik zou komen.

Inge had na de nacht met mij een spoedafspraak gemaakt met haar psycholoog. Die nacht was er blijkbaar zoveel uitgekomen in de gesprekken die we hadden en was er zoveel naar boven gekomen, dat ze wel een gesprek met een professional aan moest gaan om een en ander te duiden. Dat gesprek was er op uitgedraaid dat ze in ieder geval nog meer naar boven haalde en dat zou wel eens niet goed kunnen gaan.

Ik stapte weer in de twee uur durende rit naar het zuiden om IOnge op te zoeken. Ondanks vertragingen en het opheffen van een trein halverwege de rit kwam ik uiteindelijk toch aan en Inge trof ik inderdaad heel anders aan dan dat ik haar die ochtend had achtergelaten. Zoals altijd begon ze meteen met ratelen. Ze had van de psycholoog waar ze die ochtend een spoedafspraak mee had gemaakt het dringende advies gekregen om de nacht niet alleen door te brengen en dus had ze mij gevraagd.

Ze had wel naar haar vader kunnen gaan, of naar haar moeder, maar gezien de verhalen van de nacht ervoor en de verhalen die ze blijkbaar bij de psycholoog had verteld, was dat geen optie. De broer was ook geen optie en de zus woont in het buitenland. Dan het maar uit Den Haag halen en zodoende was de rest geschiedenis. Een vreemd verhaal, maar zonder er veel woorden aan te wijten snapte ik de behandelend psycholoog wel. Zeker nu ik haar zo hoorde ratelen.

Het was een bewogen dag voor haar geweest en ik was ook bekaf. Lichtgeraakt, maar als altijd wel het luisterend oor met hier en daar een verduidelijkende vraag of een opmerking. Gelukkig was er ook humor, een medicijn tegen alles en gelukkig delen wij die. Het gesprek ging dwars door de opwamr-boerenkool heen en eindigde weer laat. Je hebt zo van die dingen die gewoon niet anders willen, zelfs niet op de manier zoals jij ze bedenkt.

Wederom een korte nacht later weer die trein in. Hoewel ik weinig tegen treinreizen heb, was ik het na 1.400 km sinds vrijdagmiddag onderhand wel zat. Vandaar ook misschien het wat kribbige blog van vanmorgen, ik kan dan niet zo goed tegen de mensheid. Commentaar op alles en iedereen dat in mijn rangorde onder mij staat. Nou ja, normaal ben ik daar niet zo extreem in, maar als ik in een week langer in de trein zit dan dat ik slaap… Het heeft niet echt een gunsitge werking op mijn humeur.

Nog voor ik goed en wel op mijn werk was, weer een sms. Ze had voor vanochtend ook een gesprek met haar eigen psychologe en de uitkomst daaruit was dat ze opgenomen zou worden. Wil ze niet, maar aangezien ze toch weg kan toch maar de mening van de dokter volgen. Ik weet het niet, maar ik ben dan ook geen deskundige. Bellen dus en ze klonk paniekerig, niet wetende wat ze hier nou weer mee aanmoste. Ja, dat weet ik dus ook niet. Praktisch is dat haar kat opgevangen moet worden en guess what: die komt ze vanavond brengen, want morgen moet ze dus dat gesticht in.

Het is niet de eerste keer, ik weet het. Misschien is het ook niet de laatste keer, ik weet dat niet. Inge ken ik al lang genoeg om dit soort dingen zo nu en dan terugkomen. Denk ook niet dat ze er lang zal zitten. Ze heeft overduidelijk issues, maar het is meer een verwerking dan een stoornis. Misschien prettig om daar begeleiding bij te hebben, ik weet dat niet. Mijn eigen issues zijn van een veel kleineren orde. Maar ik zit er wel mee in mijn maag.

Afgelopen dagen van verhalen, huilbuien en discussies tot diep in de nacht hebben ook bij mij lichamelijk en mentaal hun tol geëist. Net op de WA zeg ik nog tegen een vriendin dat ik niet weet hoe het met me gaat. De laatste keer dat ik keek was ik wat down, dat was maandagochtend. Nu rij ik even mee op iemand anders’ achtbaan en die gaat snel, heel snel. Kan ik, en het is ook nodig, maar het blijft heftig. Ik zou willen zeggen dat ik blij ben met het bericht van daarnet (dat ze opgenomen wordt), want dan ben ik er vanaf, maar zo zit het niet. De afgelopen 48 uur houden mij nog wel even bezig tot het okay is.

Daarna eens onderhoud aan mezelf plegen, iets met een terras, iets met een biertje en een goed gesprek. Vandaag nog een vriendin feliciteren, eens kijken of die mijn planning voor het weekend in de war gaat gooien. Moet ook nog iets aan familie doen geloof ik. Ik zie het wel, eerst dit. Ja, prioriteiten stellen kan ik dan ineens wel. Kan ik normaal ook, alleen maak ik vaak de foute keuzes. Ik geloof nu dat ik de juiste keuze maak. Dus vanavond een banksessie bij mij thuis met Inge. Ik zie er ergens tegenop mentaal, aan de andere kant is het ook weer goed.

Geen idee.
We gaan het meemaken.

Advertenties

One response to “Nog een keer Inge

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: