Dag Freddy (2)

Den Haag, 17 mei 2012 (Hemelvaartsdag)

Lieve Freddy,

Als jij zulke mooie brieven schrijft, dan verdien je het ook om een mooie brief terug te krijgen. Ik weet niet of het mij lukt om een mooie brief voor je te schrijven. Zie hier de poging, een brief die je toch niet zal lezen en waar je waarschijnlijk een pesthekel aan zou hebben, maar ik vind dat ik hem moet schrijven. Eigen schuld, je kan er toch niets meer tegen inbrengen.

We weten nu het hoe en waarom. Van de politie kregen we de brieven en wat ik dus al zei: ik vind het hele mooie brieven. Niet dat wat ze zeggen een mooi verhaal is, maar wat heb jij aan ons gedacht die laatste weken. Aan anderen denken, waar ken ik dat van? Jemig Freddy, zo georganiseerd als je altijd was, zo heb je zelfs je dood en het ‘daarna’ allemaal tot in de puntjes geregeld. Ik vind het eerlijk gezegd op het bizarre af.

Laat ik als eerste verder gaan met zeggen dat ik je begrijp. Ik snap waarom je het niet meer zag. Zo een aantasting in je integriteit, zo onverwachts en zo hard juist op die plek waar jij het toch altijd goed deed. Je integriteit aantasten, het is een van de ergste dingen die mensen als wij, die dat heel erg hoog hebben zitten, kan overkomen. Je doet het verdomme goed en dan dit. Het voert te ver om hier op de details in te gaan, maar laat ik zeggen dat ik je geloof.

Ik geloof zoals je hebt geschreven wat er gebeurd is en dat je dan schrijft dat dat in deze tijd al helemaal niet kan bewijst dat je je er van bewust bent geweest. Vandaar ook dat ik het over je integriteit heb. Ik ben er echt nog steeds van overtuigd dat je integer bent geweest. Kan ook niet anders in 35 jaar. De feiten liggen gewoon zoals ze liggen en dus trek ik die conclusie.

Maar goed, ik denk dat je gelijk had dat je niet meer verder kon. De tijdsgeest is kloten met een Meisje waar je aan kan zuigen (6). Enkel de schijn tegen hebben is al genoeg om gestraft te worden door de samenleving. Ik geloof dat jij het ooit eens over het wegvallen van vertrouwen hebt gehad. Nou, dit dus. Je kon niet meer wat je het liefste deed en je passies werden een voor een weggenomen. Moet ik nou een schuldige aanwijzen? Jij maakt in je brieven een verwijt aan iemand, maar wijst toch geen schuldige aan. Ik denk dat er ook geen schuldige is, ja, de tijdsgeest dus.

Maar hoe meer brieven ik van je las, hoe bizarder het werd. Hoe kom je er bij om in je laatste wilsbeschikking de kinderen van je klas elk een waslijstje uit de Bart Smit-webshop na te laten? Het is een mooi gebaar hoor, maar de bestelnummers hadden er niet bij gehoeven, laat staan de tip dat er afgedongen kon worden. Wat dacht je toen je het schreef? Wat ging er door je heen?

Je bent verdomme je dood aan het voorbereiden en dat doe je zo gedetailleerd en georganiseerd? Ik vind dat echt bizar, weet je dat? “De kopjes en borden zijn al door de vaatwasser geweest en dus schoon. In de vriezer liggen broodjes.”; schreef je. Eerlijk gezegd verbaasde mij het niet, maar ik vind het wel heel bizar. Zo goed voor je nabestaanden dingen regelen, tot aan het eten en drinken toe in je ijskast.

Ik heb zo een vermoeden dat je eerder gevonden wilde worden, ik weet niet waarom. Misschien is er ergens een brief in de post kwijtgeraakt, of niet. Ik had het wel verwacht dat je dat even had gedaan, maar deze manier is ook goed geweest. Dat bleek gisteren wel bij de familie en op school. Op school trof ik heel veel verdriet aan, je hebt die mensen echt geraakt weet je dat? En de kinderen, ik weet dat niet en de school heeft het er ook moeilijk mee, maar het moet doorgaan.

En je huis, Jezus! We waren er gisteren, maar wat bizar. Ja, de badkamer was natuurlijk geen prettig gezicht, maar de rest? Waar is alles jongen? Niet dat ik er op zit te azen of zo, maar het was misschien fijn geweest om nog wat dingen te vinden. Foto’s of zoiets. Alles al op voorhand weggekiept, grondig georganiseerd, alleen het broodnodige achtergelaten. Hoe heb je die laatste dag door je huis gelopen?

Spullen in de computerkamer met stickers er op zodat we weten wat naar wie moet, de kledingkasten leeg op wat kleren na waarvan je nog denkt dat iemand er wat aan heeft, al je voorraden aan scheermesjes, aftershave en doe keurig op het bed in de logeerkamer. Ja, dat matras, dat moesten we dus nog wel even kwijt. Waar laat je een matras vol lijkenvocht? Het verbaast me eerlijk gezegd dat je dat niet hebt uitgezocht voor ons, was nog even een gedoetje.

En de zolder volgezet met stellingen om ons te laten graaien? Gister even vluchtig geïnventariseerd, maar je hebt echt goed uitgezocht. Alleen spul dat nog bruikbaar is of waar iemand nog iets wat aan kan hebben. De rationaliteit druipt er vanaf, maar goed, zo ben je. Zo was je moet dat natuurlijk zijn, even opletten. Alle papieren en de autosleutels keurig op tafel, samen met je testament.

Trouwens, dat viel mij wel even op in je brieven. Het meeste pijn deden mij je taalfouten, alle drie in die duizenden woorden. Het bedrag dàt en niet die. Jij als taalnazi die zo een elementaire fout maakt? Het zegt mij wat over je toestand toen je de brieven schreef. Mij valt dat op, maar daar zal je niet verbaasd over staan. Uiteindelijk gaat het om de boodschap en die was al bizar genoeg.

En dan die verdeling, ja, ik mag niet klagen als legitimaris/erfgenaam, maar daar ook weer die rationaliteit. Je familie er heel specifiek in opnemen en uitsluiten, maar ze vooral niet laten executeren. Mooie oplossing en ik weet je redenen, ik moet er om lachen. Ik las ook dat je geld voor een goede beamer achterlaat aan de school, daar moesten ze er hartelijk om lachen. Ja, jij presteert het om ook in zoiets als een testament nog grappen te maken.

Ik vind het jammer dat het moest, maar ik begrijp waarom je moest. Dat je kolendamp neemt als middel verbaast mij niets. Ik zou best eens in de geschiedenis van je computer willen kijken als we die weer terugkrijgen. Volgens mij heb je ook daar uitgebreid naar gekeken, wat de zachtste manier was en hoe je lichaam er dan uit zou zien. We mogen het niet meer zien en ik ben er ook niet benieuwd naar, ik zal dezelfde zoektocht als jou wel eens doen als ik het kan opbrengen.

Je hebt het heel mooi gedaan Freddy, dat meen ik echt. Ik vind het bizar zoals je het hebt gedaan, maar het verdient een schoonheidsprijs. Mijn complimenten, maar ook die van Fikkie uit Brugge en Daan de Papegaai. Ik zal ze blijven herinneren omdat dat fietsen in Frankrijk mij misschien nog wel het meeste aan jou bijstaat. Maar je dood heb je mooi gedaan, dat meen ik echt. Jammer dat het moest.

Ik ga afsluiten, want ik moet nodig aan de muziek werken. Gaan we toch doen, je een afscheid geven. Ja, ik weet dat je het niet wil omdat je het een verplichting vindt, maar wij vinden het een wens. Heel klein hoor, met drie muziekstukken. Als je het wil weten, het zijn de boléro uit Les Unes et les Autres, Teach your children well van CSNY en Blue Sky van The Berlin Wall, ik weet even niet meer wie het zingt, maar dat doet er ook niet toe, ga ik zo wel even naar kijken. Ik hoop dat je hier mee kan leven.  Goed, beetje onhandig woordgebruik daar, maar je snapt het.

Hey Freddy, mocht ik het ooit ook zo moeten doen, dan hoop ik dat ik het zo mooi als jou kan doen. Ik ben wat minder goed in organiseren dan jij, maar ik denk dat ik best een heel eind kom. Zoals jij je voorbeeld trok uit je oudste broer, zo trek ik een voorbeeld uit jullie beiden. Ik weet niet zo goed hoe dat kan gezien het verleden, maar toch voel ik het zo als ik naar de afgelopen 25 jaar kijk.

Mijn band met mijn beide ouders is nog wel goed, dat dan weer wel, maar ook daar heb ik geleerd van jou, namelijk hoe ik niet vond dat het moest. Het maakt niet meer uit want jullie zijn er beiden niet meer. Toch zijn jullie nu beiden mijn verleden en dunt mijn familie naarmate ik ouder word wat meer uit. Ik had het niet in deze volgorde bedacht, jij waarschijnlijk ook niet.

We zijn nu elf dagen verder, ik weet het nu een kleine 48 uur, ik heb het nog steeds geen plekje gegeven. Vannacht gehuild joh, diep grienen met lange halen. gelukkig op een schouder, maar man wat heb ik gehuild. Zei jij niet dat ik de zakelijke was? Zonder emotie en zo? Forget it! Dat zei ik toen ook al en jij nam dat aan. Als je vannacht hebt meegekeken, dan weet je dat het echt zo is.

Ja, mooi gedaan maar jammer. Ik ga de soundtrack eens in elkaar zetten. Volgende week eens verder kijken, gaan we al die malle wensen van je eens tot op de letter uitvoeren, minutieus, zoals jij was.

Ik mis je nu al…

Je suikerneefje

Advertenties

6 responses to “Dag Freddy (2)

  • Lou-ter-Lou

    *armen om je heen slaat, hoofd tegen schouder aan drukt…*
    :”(
    cry…

  • Tinteling

    Dit is de mooiste, liefste, laatste brief die Freddy gekregen en gelezen heeft. Want dat dit bij hem aan is gekomen, weet ik wel zeker.
    Lief… *omarmt*

  • monvivre

    *aai over bol geeft en knuffelt*….. wat mooi geschreven…..

  • sproetjeskoningin

    Heel veel sterkte. Woorden zijn hiervoor niet genoeg.

  • Louzie

    Lieve Poezenbeest,

    Wat heftig en tegelijkertijd mooi geschreven.
    Ik wens jou en je familie veel sterkte toe met dit verlies.

    Veel liefs & knuf,
    Louzie

  • daisyfee

    Lieve, lieve poes.
    Een prachtige brief naar je suikeroom, verschrikkelijk om te ontdekken wat en hoe…
    Maar waar ik vreselijk van schrok zijn de zinnen, ‘ik zal dezelfde zoektocht als jou wel eens doen als ik het kan opbrengen’. En, ‘mocht ik het ooit ook zo moeten doen’. Ik zit hier met dichtgeknepen keel, en heb nauwelijks woorden van troost… Niet voor je vreselijke verlies, en ook niet voor jouw gedachten.
    Alleen maar dat er mensen zijn die van je houden, en dat ik hoop dat het genoeg mag zijn…
    Liefs van d!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: