En ik dan? (over egoïsme)

Gisteren sprak ik met iemand die gaat emigreren naar Spanje. Niet om daar te pensioneren (daar is ze nog te jong voor), maar omdat het daar fijner is voor haar. Minder last van de chronische pijn die ze heeft en minder last van het volle hoofd waar ze mee rondloopt. Ze laat hier huis en haard achter zich en ook een hoop dierbaren, niet zomaar een stap, maar best een grote stap. Een moedig besluit.

De reacties van mensen die ze het vertelde, waren veelal; “Ik zal je missen. Zou je dat nou wel doen?” Een reactie waar ik (en ook zij) erg verbaasd om ben. Als je deze twee zinnetjes namelijk bij elkaar zet, dan is de tweede een vraag om de keuze te heroverwegen en is de eerste een argument waarom je dat zou moeten doen. Alsof ze impulsief een beslissing heeft genomen en alsof het er toe doet dat ze gemist zal worden!

Natuurlijk is het fijn om gemist te worden, maar als ik bijvoorbeeld haar zou missen, zou dat dan een afweging in haar beslissing moeten zijn? Ik denk van niet, het moet haar niet uitmaken of ik (of welk ander dan ook) haar mist. En wie ben ik (of welk ander) dan ook om iemand die een beslissing mededeelt te vragen die te heroverwegen? Zeker op grond van het feit dat ik haar mis. Ik stel het wat scherper dan het is, want die mensen bedoelen het natuurlijk ook goed.

Het is haar beslissing en ze is verstandig genoeg om die beslissing te maken. Ik weet ook dat ze niet over één nacht ijs is gegaan, dat doe je nou eenmaal niet als je zowat alles achterlaat en bijna opnieuw een bestaan moet opbouwen. Ja, wat nou als het niet bevalt? Nou, dan kom je toch gewoon terug? Begin je hier weer overnieuw. Blijkbaar heeft zij die instelling, maar wilde in eerste instantie daar niet heel erg aan toegeven. Soms moet je er gewoon vanuit gaan dat er voor alles wel een oplossing is als het om praktische zaken gaat.

Dat zijn haar afwegingen, niet die van welk ander dan ook. Dat missen een afweging is, ben ik met de maker van de opmerking eens, alleen wordt dat vanuit de verkeerde kant beredeneerd. het zijn de gevolgen voor de maker van de opmerking, niet de gevolgen voor degene die de beslissing heeft genomen. Zij zal ook missen, en hoe! Toch is dat voor haar geen belemmering geweest. Gelukkig heeft zij net als ik maling aan afstanden en kan ze op en neer pendelen als het nodig is.

Maar waarom zou ik dan in eerste instantie aan mijn missen van haar denken? Zou ik niet eerder moeten kijken naar de gevolgen voor haar? Huisvesting, inkomen, gezondheid, dat soort basale dingen. De emotie komt later wel, nou ja, die is er al, was dat niet een van de redenen om te gaan? Maar zij zal missen, wees daar maar gerust van. Ze verlaat dan ook geen mensen, zo is zij niet. De mensen voor wie zij er ‘moet’ zijn (niks moet!) kunnen zelf verder, gaan mee of worden in goede handen achtergelaten.

Maar dat zij kiest voor haarzelf en een plek opzoekt waar ze geen pijn heeft, waar ze rust in haar hoofd heeft en waar zij zich niet meer hoeft te haasten, waar ze kan blijven bestaan, is dat niet zo basaal dat daar geen argument meer tegenin te brengen is? Ik vind van niet, laat staan dat of ik haar ga missen daar een rol in speelt. Doet het er nog toe als je weet dat het gewoon een goede keuze is? Vanuit de keuzemaker bezien dan.

Natuurlijk is het voor de mensen die zij achterlaat even slikken, nogal wiedes. Ze zullen haar gaan missen, maar is het luxe om te vertrekken? Is het nog wel een keuze als je merkt dat je hier niet kan overleven? Zien die mensen die haar dan met hun missen proberen tegen te houden dan niet dat zij met hun belang heel erg in strijd hangen met haar belang? Als je van iemand houdt, dan gun je diegene toch alles, of op z’n minst het beste?

Ik stel het hier wat scherper dan de realiteit is, maar ik zie het bij zoveel beslissingen die mensen nemen. Dat anderen daar dan tegenargumenten in gaan zoeken. Als iemand argumenten zoekt, dan komt diegene om advies vragen en als iemand iets mededeelt, dan kan je daar een mening over geven. Maar redeneer dan niet vanuit jezelf. Ik word daar toch een beetje gallisch van als ik het iets scherper stel.

Het mooiste antwoord kwam van haar dochter denk ik. Die vertelde mij dat ze het er best moeilijk mee had en dat ze haar moeder enorm zal missen. Maar dat ze nooit zou willen dat haar moeder zich liet tegenhouden door haar. Juist omdat ze zo van haar moeder houdt en haar beterder wil laten zijn in plaats van haar moeder vast te pakken en dicht tegen haar aandrukken om haar bij zich te houden. Dat zou ze het liefste doen, maar dat was vanuit haarzelf beredeneerd.

Het ontroerde mij.

 

Advertenties

3 responses to “En ik dan? (over egoïsme)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: