God en zo…

Goed, ik kan het niet laten, het blog van Lou blijft mij toch wel bezig houden. Hoe kan je niks zijn? In de ogen van zij die wel wat zijn is het misschien wat raar klinken, maar is dat niet met alles zo? Goed, laat ik het even tot religie beperken: hoe kan het nou zo dat wat een ander zo vanzelfsprekend vindt, dat dat niet bij jou is? Of andersom natuurlijk, vanuit de een bekeken.

Het maakt niet eens zoveel uit vanuit welke kant je het bekijkt. Als je het bekijkt vanuit de gelovige, laten we eens een Katholiek nemen als voorbeeld, dan is het vreemd dat mensen niet geloven. Het is toch gewoon zo en hoe kan het nou dat waar jij je hele leven mee doorspekt bent, dat een ander dat niet heeft? Bestaan er dan echt mensen buiten jouw wereld? Ja, natuurlijk, dat merk je al als kleuter, maar dat die mensen dan zo anders denken?

Je leert dat jouw manier van denken de juiste weg is en dus zijn de mensen die niet zo denken fout bezig. Die gedachtegang komt mij op een heel ander vlak dan wel weer bekend voor, maar daar gaat het niet om. Als die anderen zo verkeerd bezig zijn, dan is het waarschijnlijk dat je die mensen afkeurt. Dat krijg je op de een of andere manier wel mee in je jeugd als je ouders (of de kerk) je aan het leren zijn dat jij de juiste weg bewandelt.

Dan kom je ineens zelf mensen tegen die niet door je omgeving zijn uitgekozen. Dat kan op school zijn, maar laten we het even simpel op straat houden. Die andere mensen zijn ook best aardig en zonder dat je hun overtuiging kent, mag je ze gewoon. Het zijn hele normale mensen, zelfs als later blijkt dat ze een andere overtuiging hebben dan jij. Je moet er maar mee leren omgaan.

In de mensen die een andere uitgesproken en concrete overtuiging hebben kan je je nog wel vinden. Die hebben de verkeerde weg gekozen, maar hebben in ieder geval een weg. Hoe moet dat nou met mensen die geen weg kiezen? Daar valt moeilijk in te leven denk ik als je zelf wel een weg hebt. Goed, ze zijn met steeds meer, dus je kan niet anders dan je berusten dat het bestaat, maar het echt begrijpen?

Zo vind ik gelovigen een mirakel. Vanuit mij bezien is een stelsel van regeltjes zoals je in de meeste geloven vindt een beperking van je vrijheid. Ik word ook al beperkt door de wet en iets als fatsoen en om daar nou semi-vrijwillig nog een setje beperkingen aan toe te voegen? Onvoorstelbaar voor mij. Maar goed, je kan er ook geluk uit halen, zo hoor ik wel eens. Heb ik daar een geloof en een God voor nodig? Mwah, misschien, maar een biertje en een goed gesprek doen ook wonderen.

Ja, ik verricht wonderen en ik ben ook wel eens gelukkig. Dat ik mij niet laat beperken is natuurlijk onzin, een geloof zal altijd beweren dat het de regels stelt om een beter leven te leiden. Misschien ken ik de drift naar een ‘beter’ leven wel helemaal niet en neem ik genoegen met een goed leven. Ja, dat de gelovige dat dan weer niet begrijpt, dat is dan maar weer hoe je het bekijkt.

Geloven of niet geloven, het is een wereld van verschil, een beetje net als tussen mannen en vrouwen. Zoveel overeenkomsten en dan dat ene fundamentele verschil dat dan voor een enkel verschil, toch zoveel uitmaakt. Laat ik er in berusten dat zij mij nooit helemaal zullen begrijpen en ik hen nooit helemaal. Vrouwen en gelovigen: ze staan mijlenver van mij vandaan.

 

Advertenties

One response to “God en zo…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: