Vaderdag (2)

Het vaderschap is misschien niet zo aan mij besteed. Ik ben er in ieder geval niet goed in. 220 kilometer verderop zit er een ventje met een vaderdagscadeau en hij kan het niet aan zijn vader geven. Zijn vader woont ver weg en dit is de eerste Vaderdag dat dat zo is. Zijn vader kon deze week niet komen, want zijn vader heeft het druk.

Het klinkt als een zielig verhaal, maar het heeft vooral iets triests. Ik heb als vader namelijk de keuze om wel te gaan en afgezien van enorm slecht in mijn vel zitten en het stervensdruk hebben met school en werk, heb ik geen enkel excuus waarom ik hier zit en niet daar. Ik heb een afweging gemaakt, eentje waar ik niet blij mee ben en het resultaat is dat ik geen koffie op bed krijg vandaag en dus ook net het obligatoire zelfgemaakte cadeau.

Het doet mij pijn, want ik mis die kleine wel heel erg. Zeker op een dag dat de vader centraal staat. Stom eigenlijk, want het is natuurlijk ook maar zomaar weer een zondag, maar toch. En ik kan ook niet anders, maar ga dat maar eens aan een achtjarig knulletje uitleggen dat je met je hoofd vol zit en je schoenen vol lood om verder te gaan op een pad dat je niet zo had gepland.

Goed, het is helemaal wrang als ik het verhaal van Snoes lees, die geen vader meer heeft om vandaag te bellen of om even langs te gaan. Mijn zoon heeft vandaag ook geen vader, die zit te ver weg en kan niet komen en hij niet naar mij. Gedwongen dus, maar op een andere manier dan bij Snoes en al die anderen. Ik denk aan de vaders die hun kinderen niet mogen zien en de kinderen die hun vader niet meer kunnen zien.

Het is inderdaad gewoon een klotedag, die Vaderdag. Ja, in 90% van de gevallen heeft het nog wat, maar die 10% maken het triest. De gevallen waarin het niet meer kan. Ik denk dan daaraan omdat ik dit jaar n zo’n geval zit. Mijn 41e Vaderdag als ik die naar mijn vader toe meetel. Ik had dat voor mij en die kleine knul anders gewild, maar het is niet.

Maar dat gaan we inhalen, net als de verjaardag waar ik niet was en de verjaardag waar ik niet zal zijn. Dat wel, daar hebben de kleine en ik al afspraken over gemaakt die ik deze keer wel zal moeten nakomen, voor mijzelf en voor hem. Ik wil niet teleurstellen als vader, maar dat doe ik al. Vreselijke gedachte, maar hij is er wel.

Vaderdag, ik heb er nooit zoveel mee gehad, maar deze keer is het wel een bommetje dat inslaat. Het zuigt enorm dit. En dat terwijl het onder betere omstandigheden wel had gekund, dat maakt het nog naarder. Zeker ten opzichte van de verhalen waarin het niet meer kan.

Ik voel mij schuldig op een bepaalde manier.

Advertenties

3 responses to “Vaderdag (2)

  • Lou-ter-Lou

    Je schuldig voelen over dingen die je niet (meer) kunt veranderen, is zinloze verspilling van energie… maar dat ’t zuigt kan ik me geheel voorstellen… hugggg!!!

  • centraaloplaadpunt

    Het zuigt, maar er zijn altijd mogelijkheden. En mensen die je willen helpen. Ik bijvoorbeeld.

  • meneerpatrick

    Ik lees regelmatig mee maar helaas niet altijd de tijd om te reageren. Nu maak ik er even tijd voor. Ik kan me je gevoel voorstellen maar zoals hierboven al gezegd wordt: niet druk maken om dingen die voorbij zijn. Da’s geweest, klaar.

    Je uit je gevoel oprecht, je voelt je schuldig en je neemt je voor het anders te doen. Je geeft om het ventje en dat is duidelijk te zien. Dat kan je dus NOOIT (sorry voor het schreeuwen) een slechte vader maken. Punt. Dus je kunt ook niet teleurstellen.

    Ik kijk uit naar een blog over vaderdag 2013… hopelijk een waar je hebt kunnen doen wat in 2012 niet mogelijk was…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: