De vier van Lou

Ik zit hier met de Vier van Lou. Twee mensenkinderen, twee poezenkinderen, alle vier te druk voor een zondagochtend als je er niet tegen kan. En alle vier best wel erg schattig.

Of ik last heb gehad van het lawaai? Zij praten wat te snel Duits voor mij, maar uiteindelijk komen ik en de dochter er uit: tuurlijk heb ik geen last gehad, ik hoorde niet eens dat ze wakker waren zelfs. TV niet te hard, geen gebonk, gewoon twee kinderen die Spongebob zitten te kijken.

Het enthousiasme van de zoon en de dochter als ik binnenkom: de katten moeten het ontgelden. De twee kleine rode katers (ik ontken alles!) zijn nog aan het leren van voren dat ze van achteren leven, maar worden opgepakt. Ze moeten bij mij op schoot, zo vinden de mensenkinderen.

De poezenkinderen denken daar anders over, maar de mensenkinderen zijn wat volhardend. Levende knuffelbeesten zijn de kittens, ze laten zich het met een zacht geronk welgevallen. Blijkbaar hoort het zo: kinderen, katten, de tv. Ik herken wat…

Er wordt commentaar op de tv geleverd door de mensenkinderen, maar van hun commentaar, noch van waarop dat gegeven wordt, snap ik veel. Het blijft Duits en daar ben ik nooit goed in geweest. Het praat dan ook zelfs met deze mensenkinderen lastig.

Met de poezenkinderen gaat dat beter, de universele taal van poezen geldt over alle landsgrenzen heen. Maar de mensenkinderen vragen meer inspanning van mij. Duits, ja, ik zou wel willen, maar ja… Handicapje. Toch komen na vorig weekend (moet ik ook nog wat over schrijven) mijn vadergevoelens ook bij deze twee omhoog. Welopgevoede kinderen die gewoon de onschuld in pacht lijken te hebben.

Nou ja, ik ben natuurlijk de visite, maar als ze eenmaal geconcentreerd in hun tekenfilm zitten (ik denk Watershipdowm), merk je aan ze dat ze zich sowieso wel weten te vermaken. Hij in een houding waar hij zeker tien jaar te jong voor is (languit op de bank), zij in een houding die ze over tien jaar zal ontkennen (zittend op een skateboard, zachtjes voor- en achteruitrijdend). Het is blijkbaar erg boeiend, waar het net nog grappig was.

Het is wat ze noemen een easy Sunday morning met de vier van Lou. Ik zit er stiekem een beetje van te genieten, soms is het best leuk, zo een gezin. Brave kinderen (de ouders zullen daar anders over denken) en lieve katten (de eigenaren zullen daar anders over denken).

Zo sluimert de ochtend verder in de heuvels van Oostenrijk terwijl een van de poezenkinders is begonnen aan het gevoeglijk slopen van iets dat aan de deur hangt. Tijd om een frisse neus te gaan halen… Nog meer stilletjes genieten…

PS: Snutzenputzel is dus Duits voor Snoezenpoesje, zal Snoes leuk vinden als ze dit leest…

Advertenties

2 responses to “De vier van Lou

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: