Kant, maar ook geen wal

Verrassende opmerking in de WA afgelopen vrijdag, echt verrassend. Confronterend ook, maar daarom des te meer waar. Ik schrijf blanco…

Ja, meningen, dat komt er nog wel uit, maar de emotie is weg. Maakt dat uit dan? Ja, best wel! Niet dat ik een blog met emotie schrijf, dit is geen emo-blog, maar ik schrijf mijn emotie wel op. Dat dat gemist wordt is wel een teken.

Ik werd geraakt door deze opmerking, maar goed, het hele gesprek was wel om geraakt door te worden. Dat kan op duizend kilometer afstand, dat doen sommige mensen met mij. Maar treffend.

En het is niet dat ik mijn emotie kan uiten, dat lukt me vaak genoeg wel hier, maar nu even niet. Ik ben aan het herpakken, dat moet tussendoor. Herpakken van een klap in mijn gezicht, herpakken van een periode die gelukkig ten einde komt…

Ik moet herpakken, want er komen dingen aan. Een nieuw studiejaar, een paar belangrijke vergaderingen, een Grote Beslissing, een ontmoeting waar ik al een jaar naar uitkijk, tussendoor nog een vergadering en een verkiezing, nog meer dingen…

Rust zal ik dus even niet vinden, dat was vorig jaar ook zo, maar toen kwam er iets op mijn pad dat mij enorm hielp. Dat is niet weg, maar ik moet het wel zonder doen. Doet ergens pijn, maar ik weet dat het beter zal zijn, althans, dat hoop ik maar.

Verder zijn er de dingen die ik ook gewoon wil, een stapel dingen die ik niet wil en een stapel dingen die ik moet. Tsja… Ze worden vanzelf weer urgenter en dan doe ik ze heus wel! Echt waar!

Tot die tijd neem ik het er maar even van. Doe dingen waarvan ik weet dat ze niet verstandig zijn, doe dingen niet waarvan ik weet dat dat niet verstandig is… Zo modder ik even door tot ik weet wat wel moet. Het is niet mijn verstand dat regeert, het is niet mijn hart, het is mijn overlevingsdrang.

En dan tussendoor spreek je mensen. Ze zeggen dat ik overspannen raak of aan een burn out zit. Ja? Geen idee wat beiden zijn, ik ga toch wel door. Als ik deze week overleef… Volgende week komt alles goed!

Gelukkig denk ik dat elke zondag weer en gelukkig kan ik de tijd niet stil zetten. Ik ga op de automatische piloot en voel gewoon even helemaal niks. Ja, de leegte die gevoelloos handelen oplevert. Maar let maar niet op mij, ik ben gewoon aan het doorgaan.

Vandaar dus meningen, waarheden en andere dingen die mij tussendoor opvallen. Even geen gevoel, ik heb er zo weinig van dat ik het voor mijzelf hou. Mijn gedrag vertoont autistische trekjes, joh? Ik weet niet beter gelukkig, dat gaat al jaren goed.

En is dit verhaal gevoelloos? Qua diepgang raakt het kant noch wal. Het is een relaas, geen idee of je er iets mee moet willen. Ik in ieder geval niet.

Advertenties

2 responses to “Kant, maar ook geen wal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: