Middertigersgevoel en ijlen

Maandagochtend in de trein na wat ik dacht, een dagje uitzieken. De koorts is nog niet helemaal weg, zo vertelt mijn lijf mij. We moeten weer naar school, de netnummers vliegen aan mij voorbij, zonder dat ik ze twitter. Ik ben met andere dingen bezig.

Mijn wereld lijkt zo gecompliceerd als ik er van binnen naar kijk. Dingen die misgaan, dingen die ik mis zie gaan, ze overschaduwen de dingen die goed gaan of goed zullen gaan. Te veel en te weinig om te klagen. Ik relativeer te veel en rationaliseer te weinig.

Ik lees blogs van anderen en voel ondertonen. Een rit met zieke kinderen op de achterbank waar een ongeduld in doorklinkt dat ik herken. Oh, hoe ironisch is de logica versus de realiteit! De ander is smoorverliefd, maar is gevuld met de angst dat haar roze bril te roze is.

Dan zijn er de honderdduizend tweets die een teken zijn van een leven, maar dat ook lijken te ontkrachten. Is het een felicitatie waard? Je gaat het je hardop afvragen als je tussen de regels leest. Weer een ander schrijft over de zegeningen van een strijd tegen haarzelf, dat er toch wel een hoop praktischer is als je een aantal kilo’s kwijt bent. Daarna weer het geluk van goed nieuws, opluchting en blijdschap.

Overweldigend, die verhalen die er wel toe lijken te doen, die gaan over mensen en echte grote en kleine problemen. Beter dan het geleuter dat ik van de studenten en het andere jonge volk om mij heen in de trein hoor. Je zal maar twintiger zijn! De kleine problemen die zij vertellen zijn gewoon geen problemen, althans, niet in mijn mid-dertigeroren. Geneuzel langs de kantlijn.

Ik erger mij er aan omdat ik van koorts nou eenmaal chagrijnig en prikkelig word. Een soort PMS, hoewel dat dus ook al niet blijkt te bestaan (de Volkskrant van afgelopen zaterdag maakte mij dat wijs), dat zich in de week voor de koorts aandient en nasuddert tot ver na de eigenlijke koorts. Blazen en krabben…

Gelukkig ben ik al een maand of twee teruggetrokken in die wereld die Mij heet. Een emotionele schuilkelder, annex commandocentrum vanwaar ik niks kan doen, maar alleen kan aansturen. Het bevalt mij wel! Laat mij maar even alleen terwijl ik aan de andere kant juist heel erg ventileer. Frisse luchten door het hoofd jagen en mij even lekker laten gaan.

Niet los, niet uitbundig, maar andere remmen los in een beschermde omgeving, die schuilkelder dus. Ik doe geen gekke dingen, ga niet het beest lopen uithangen omdat het zonodig moet. Ik ben geen twintiger meer, van mij moet niks meer zoals het hoort, ik doe gewoon zoals het gaat.

Toen ruim een jaar geleden ik halsoverkop naar de andere kant van het land reisde omdat iemand dacht dat ik haar zou begrijpen, dacht ik dat dat waar was. Zij had last van het middendertiggevoel zei ze en ik, toen nog begindertiger, dacht het gevoel te kennen. Ik geloof dat ik nu weet waar zij doorheen ging op dat moment.

Het is dat middendertiggevoel dat ik herken van haar omschrijving, nu treffender dan ooit. Waar ben ik en wat wilde ik nou eigenlijk? Dromen die niet uitgekomen zijn, kansen die gemist zijn en niet de mogelijkheden zien die je hebt. Nog net te weinig relativeringsvermogen om het allemaal in perspectief te zien.

Het is geen depressie, het is geen mid life, het is geen gebrek aan inzicht, het is gewoon het even zat zijn. In mijn geval vooral het moeten. Een gevoel van gedwee je leven ondergaan zoals je het jezelf hebt voorgeschreven met de keuzes die je gemaakt hebt. Kan je ze terugdraaien? Nee. Kan je er iets aan veranderen? Nog even niet. Komt het goed? Jazeker!

Maar de weg is niet geplaveid en je waart even door een mistbank van vervlogen ideeën en dromen met flinke barsten. Je ziet de dingen helder, maar je mist het overzicht. Je kijkt neer op wat achter je aanhobbelt (de twintigers met hun grote praat) en veracht je voorland (veertigers en vijftigers) omdat je zeker weet dat je het anders doet, maar wel in het besef dat je dat tien jaar geleden ook al riep.

Het hoeft even niet, dat alles. De sleur is wel even makkelijk en prettig. De rust is aanlokkelijk en verslavend, hoewel de angst leeft dat je daardoor versaait. De angst voor saaiheid is zeer aanwezig. Maar met je semi-vaste baan, je regelmaat en je kleine of grote probleempjes waggel je op de automatische piloot door het leven. Even niet nadenken bij de dingen, even gewoon verder gaan en maand na maand uitzingen. Komt wel weer…

Maar goed, ik heb koorts en daar hoort bovenstaand ge-ijl bij. Wacht maar tot de temperatuur gedaald is, dàn ga ik dingen met spullen doen en zo! Echt waar! Net zo echt als het afgelopen half jaar dat er niks uit mijn klauwen kwam zeker…

Ondertussen mis ik mezelf best wel een beetje…

Advertenties

2 responses to “Middertigersgevoel en ijlen

  • Lou-ter-Lou

    Wat een herkenning… en dat terwijl ik al begin-veertiger ben ;-) Doorbanjeren in je eigen ik, lieve Poes. Ooit kom je aan op een punt waar je de weg naar jezelf weer herkent… En heeeeel veel beterschap. Dat ook. XXX

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: