Carla (2)

Een van de dingen die mij deze week ook overkwam, overkwam mij niet, maar mijn vader. Het verhaal kwam maandag bij mij terecht en ik moest daar iets mee en deed daar dus ook wat mee. Alweer een noodlottige val, alweer een hersenbloeding als gevolg en alweer mijn vader die het slachtoffer vond. Weer iemand met wie hij een band had/heeft en weer de spannende momenten en de vrees voor het ergste.

Tussen tentamens, werk, spelletjes en de dingen die ik wel leuk vind door kwam da bericht dus. Mijn vader die voor het eerst dat ik weet mij een sms stuurde met het verhaal. Ria was gevallen en lag op de intensive care van het AMC. Ja, sorry Pa, ik heb nu eerst les, dus ik ga mij daar pas over twee uur over druk maken. Ik reageerde dus maar even niet.

Als ik mijn vader bel, dan merk ik aan zijn stem meteen al in welke stemming hij is en toen ik hem na mijn les dus belde, hoorde ik de stem van iemand met pijn en verdriet die gewoon niet goed had geslapen. “Goed Pa, ik sta nu in Eindhoven, dus ik ben met anderhalf uur bij je!”; kapte ik zijn verhaal af. Voor mij kwamen de gebeurtenissen van zes jaar geleden ook weer naar boven en dan met name hoe mijn vader toen reageerde.

In februari 2006 viel zijn toenmalige vriendin Carla voor zijn neus van de trap en kwam ongelukkig terecht. Ze had een hersenbloeding en na een paar dagen bleek dat er niks meer van haar over zou zijn als ze ooit nog uit haar coma kwam. Een week later werd de behandeling gestaakt en overleed ze. Ik heb mijn vaders verdriet in die weken echt pas leren kennen.

Ria lijkt qua bouw best wel op Carla: ook klein van stuk, een bril en halflang donkerblond haar, beide hebben ze hun achtergrond in het oosten van het land, de gelijkenissen zijn best treffend. Ria is niet de vriendin van mijn vader, maar als uitbaatster van de stamkroeg van mij en mijn vader wel iemand waarmee hij een band heeft. Dat hij haar zondagochtend dus vond toen hij de kelder zou gaan opruimen daar, was iets te waar om mooi te zijn.

Mijn vader werd meteen teruggeslingerd naar die dagen in het voorjaar van 2006 en naar de angst, onzekerheid en verdriet van toen. Nachtmerries heeft hij toen gehad en hij vertelde me dat hij die weer had gehad zondag op maandag. Nachtmerries over Carla’s dood en haar val, ik kan mij dat heel goed voorstellen. En dan nu dit ineens, je verzint het niet. Hij in ieder geval niet.

Gisteravond belde hij mij met een enorm blije toon in zijn stem: Ria was wakker geworden en hoewel ze niet kon praten, reageerde ze wel op prikkels. Hij was echt oprecht blij, het was gewoon te horen. Een man die even een tweede keer door een bak ellende wordt heen gehaald en dan hoort dat dit verhaal niet hetzelfde zal gaan verlopen, zo blij klonk hij. Ik moet erkennen dat ik daar weer gewoon blij van werd, niet alleen voor Ria maar ook voor mijn vader. Dat hij weer blij is dus.

Toch s nog niks zeker natuurlijk. Een hersenbloeding doet een koorts of griepje verbleken en het nieuws dat ze (neurologisch) alweer bij kennis is, is fantastisch, maar het blijft spannend, en niet op de leuke manier. Ook in de eerste plaats voor haar man natuurlijk, die we in de kroeg ook allemaal van naam en gezicht kennen.

Ben heel erg benieuwd hoe ze zich redt, ben heel erg benieuwd hoe mijn vader hier mee omgaat als wij niet kijken, ben heel benieuwd waar dit nou allemaal weer goed voor mag wezen. Ben benieuwd wat de rest van de week brengt…

Op 15 december 2012 overleed Ria op 67-jarige leeftijd.

Advertenties

2 responses to “Carla (2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: