Het oh zo leuke spelletje… #zeikblog

Op mijn werk is een spelletje aan de gang. Het heet OR-verkiezingen en is al een paar weken aan de gang. Ik doe er wel aan mee, maar speel niet zo fanatiek als de anderen. Zo voer ik geen campagne, loop ik niet overal postertjes met mijn kop er op uit te delen en heb ik ook niks met de pennen en pashouders gedaan die ik moest ronddelen. Sorry, geen tijd voor, laat staan tijd om er zin in te maken.

Blijkbaar is de OR een feestje en moet je aan het zogenaamd grappig, maar onderhuids bloedserieuze spelletje meedoen. Je moet fanatiek zijn om herkozen te worden in de OR en dus met je porum door het hele gebouw heen hangen. Het is allemaal net echt verkiezinkje spelen, met zelfs heel serieus de toepassing van de Kieswet, jazeker, de echte.

Ik ben als zittend lid van de OR met mijn instemming door de vakbond op hun lijs gezet en moet dus namens de Abvakabo campagne gaan voeren. Nou, als er één club is waar ik mij nauwelijks bij thuis voel, dan is het de vakbond wel. Hebben mij die niet in de steek gelaten toen ik juridische bijstand nodig had omdat ik ontslagen werd? Hebben die mij niet in de steek gelaten toen ik advies nodig had in een bezwaarprocedure?

Juist, diezelfde club die zo hoog van de toren schreeuwt dat ze er voor mij zijn is er steeds als ik ze nodig heb niet. Dat ik het zonder hen kan en beide zaken wel gewoon gewonnen heb, is een ander verhaal, maar voor die bond zou ik mij moeten uitsloven? Rot eens lekker gauw op met je bond! Dat ik voor hun op de lijst sta is op zich al een wonder, maar bij dertig collega’s gaan bedelen om mij verkiesbaar te kunnen stellen?

Nee, dan liever de bond met zijn spiegeltjes en kraaltjes en een aantal andere vakbondsleden die met mij op de lijst staan. Of ik mij bij hen thuis voel is ook maar de vraag. Ik heb afgezien van het lidmaatschap van dezelfde club met de meeste van hen niets en uiteraard vind ik enkelen zelfs onbekwaam, maar dat oordeel is niet aan mij. Waarom ik überhaupt meedoe aan die verkiezingen? Ja, ik vraag het mijzelf ook af eigenlijk.

Als ik zo kijk naar mijn collega-OR-leden, dan geloof ik dat er een aantal zitten om de titel. Het staat natuurlijk machtig interessant als je eerder dan de rest van meer op de hoogte bent. Vergaderdieren zijn het, die van overleg naar overleg wandelen om maar niet te hoeven werken, althans, dat zou je denken. Ze hebben waarschijnlijk wel de beste intenties, maar ik kan mij niet aan het beeld onttrekken dat er een paar zijn die er alleen maar in zitten om niet te hoeven werken.

Dat is natuurlijk prettig: acht uur per week hoef je niet achter je bureau te zitten en kan je uren schrijven die alleen maar besteed worden aan lezen, vergaderen en ouwehoeren (het laatste en voorlaatste overlappen elkaar grotendeels overigens). Uren waarover je leidinggevende niet kan klagen, die je niet van te voren hoeft op te nemen en die je thuis ook kan schrijven; heerlijk! Het beste is nog dat je er 500 per jaar van krijgt en dus gemakkelijk een dag per week uit je neus kan gaan zitten vreten.

Dan is het natuurlijk nog interessanter als je binnen zo’n OR een functie hebt, een titeltje als voorzitter, secretaris, idem, maar dan vice, contactpersoon, noem maar op. Net dat onze voorzitter en secretaris alleen daarom de titel willen hebben, ze doen hun werk wat da betreft wel goed, maar OR-leden zijn in het algemeen wel erg gul met het verzinnen van titeltjes om zich nog interessanter voor te doen dan ze werkelijk zijn.

Voor mij werkt het andersom: ik heb er allemaal geen tijd voor. Ik volg een opleiding, heb een baan die ik wel leuk vind en waar ook nog eens genoeg werk ligt. Als ik nog meer dan de zes uur per week die ik er nu aan besteed aan zou gaan besteden, kom ik helemaal niet meer aan werken toe. Vandaar dat ik ook niet meegedaan heb aan het spelletje afgelopen weken. Geen tijd voor geneuzel. Maandag school, dinsdag tentamen, woensdag tentamen, donderdag een test in Utrecht en dan zou ik ook nog mee moeten doen aan dat spel?

In tegenstelling tot mijn collega’s heeft het OR-werk voor mij minder prioriteit dan mijn gewone werk, laat staan dan mijn opleiding en laat nog meer staan dan mijn privéleven. Dat ik dan tijd moet gaan vrijmaken om zeven uur ’s ochtends om flyers op een aantal etages rond te gaan delen en pennen aan collega’s uit te delen is dan best teveel van het goede. Sodelazer effe een eind op en doe het lekker zelf. Nou, dat is dan weer teveel gevraagd en dus gebeurt het niet. Ook goed.

Ik zal wel weer op mijn lazer krijgen en het zal allemaal wel niet goed zijn. Ik moet ook nog maar afwachten of ik herkozen word, maar tijd om mij daarover druk te gaan maken? Ik zou niet weten wanneer en ook niet waarom. Arrogant als ik in dit soort dingen kan zijn is het voor mij graag of niet, en dat in een democratisch proces, ik durf wel!

Maar het boeit mij even niet. Ik lees de quasi-spannende mailtjes van de collega’s die het allemaal maar spannend vinden en die mij blijkbaar opdragen wat ik moet doen. Wel, zoals gezegd heb ik er echt geen tijd voor en doe ik dus ook niks. Kwestie van gebrek aan binding met de mensen, met het spelletje da ze spelen en met de club die mij zegt te ondersteunen. Kwestie ook van andere dingen belangrijker te vinden dan dit spelletje.

En nee, ik wil het helemaal niet spannend vinden. Ik kan er weinig aan veranderen en heb daar ook helemaal geen zin in. Ik hoor de uitslag wel, mai maar door of zo. Nee, ik help ook niet met opruimen en nee, ik heb ook geen trek in die borrel na afloop. En dan dat onbegrip van de andere kant, wel: het is tamelijk wederzijds.

Advertenties

One response to “Het oh zo leuke spelletje… #zeikblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: