Ansgten

Ik denk de laatste tijd steeds vaker na over mijn angsten. Ik heb er best veel vind ik, hoewel niet allemaal even actueel en nijpend. Mijn angsten zijn klein en groot en variëren van dat ik ineens impulsief voor een trein spring tot het verliezen van mijn huissleutels. De angst om dood te gaan natuurlijk, maar ook de angst om verlaten te worden. En ja, sommige van die angsten zijn selfforfilling prophecies, maar het blijven angsten.

Nou weet ik niet in hoeverre een angst actueel kan zijn. Is de angst om spontaan voor een trein te springen als er een binnen komt rijden op het station alleen actueel als ik ook daadwerkelijk op het perron sta, of moet ik er ook bang voor zijn als ik gewoon in mijn bed lig? En wat is nijpend? Ik weet dat ik niet daadwerkelijk voor die trein zal springen, maar ik heb wel de angst dat ik dat een keer zal doen.

Het zijn mijn angsten en daar denk ik dus de laatste tijd over na. Ik weet niet waarom ik sommige angsten heb en ik weet van vele ook niet waar ze vandaan komen. Neem bijvoorbeeld die angst dat ik voor een trein spring: ik zou niet weten waar dat vandaan komt en toch heb ik hem. Soms, als ik op een perron sta en net iets te dicht bij de rand sta, dan zet ik een stap achteruit. Steeds maar weer, dus ik zou niet bang hoeven te zijn. Ik weet dat ik het niet doe, maar echt zeker ben ik daar niet van, hoewel mijn leven mij momenteel te lief is.

De angst om verlaten te worden zit dieper, nog zo eentje waar ik niet van weet waar die vandaan komt. Ik ben in mijn leven vaak genoeg verlaten door van alles en iedereen en ik weet dat het altijd weer op zijn pootjes terecht komt, maar het blijft steeds weer de angst. Mensen komen en gaan in het leven, ook het mijne, ik weet het en het is ook logisch en ik kan er ook heel goed met mijn gedachten bij. Zelf verlaat ik ook mensen in het leven.

Of de angst om sleutels of een mobiele telefoon te verliezen, gewoon niet meer in je huis kunnen of niet meer de mogelijkheid hebben om even iemand te bellen. Het is echt een angst, vooral dat eerste. Gelukkig is die af te dekken en loop ik altijd met een reservesleutel op zak. Toch een stom dingetje, want ik ben nog nooit sleutels of een mobiele telefoon kwijtgeraakt. Waarom zou ik dan bang zijn?

Bang zijn en angst hebben, ik verbind ze onlosmakelijk aan elkaar. Niet dat elke angst ook tot bang-zijn leidt. Zo ben ik eerder bang om de laatste trein te missen, dan dat ik bang ben om er voor te springen. Beiden leveren praktische problemen op, maar de eerste heb ik een grotere kans op. Die angst is dus vaak actueler en soms ook nijpender. Nou ja, dood ga ik ook wel, maar ik ben bang dat het op een manier gaat die mij niet aanstaat. Voor de dood zelf weet ik niet of ik bang moet zijn.

Een andere angst die mij nog wel eens overkomt is die van bijvoorbeeld een hartstilstand. Ik zou niet weten waarom, maar sinds ik het een keer gezien heb voor mijn ogen, ben ik er bang voor dat het mij ook ooit overkomt. Van die stomme dingen die je dan gaat doen: lichaamsfuncties controleren bij jezelf. Het is een bepaalde tic van mij die niemand gelukkig ziet. Wat moet je er mee, met zo’n angst?

Het zijn van die kleine en grote angsten, ik zal ze niet allemaal noemen, dat voert te ver. Het is ook niet zo dat ik acuut suïcidaal ben of constant in angst leef, maar soms als ik mijn gedachten de vrije loop laat, duiken ze ineens op. Zomaar uit het niets. Daarna verbaas ik mij ineens waar het vandaan komt en wat ik er mee moet. Ik besluit dan dat het compleet normaal is om angsten te hebben en dat ik er niks mee kan.

Ze belemmeren mij niet gelukkig, ze zitten mij zo af en toe dwars, ik reageer er op en handel er wel naar, maar dan nog is het niet dat ik er vaak last van heb. Het zijn mijn angsten, ze horen bij mij, maar toch is het mij een raadsel waarom ze bestaan en waar ze vandaan komen. Ergens beschermen ze mij ook en daar moet ik dan maar blij mee zijn.

Advertenties

7 responses to “Ansgten

  • Lou-ter-Lou

    Basale angst is een instinct, geen selffulfilling (;-)) prophecy. Maar de meeste angsten die jij noemt, ontstaan uit jouw piekergedachtes… Je denkt zóveel na over wat er hypothetisch allemaal zo kunnen gebeuren dat je er onbewust een beetje naartoe werkt en je het zomaar ineens zou kunnen gebeuren. Van obsessief piekeren blijft bijvoorbeeld je adrenalinegehalte in je bloed chronisch hoger (continu op je hoede en in de “hardwegrenmodus”) waardoor je hart het zwaarder heeft (harder pompen), wat theoretisch (nah jah, ook een beetje praktisch) weer ‘belastend’ zou kunnen zijn… Om maar iets te noemen. Ieder mens heeft angsten, ook voor irreële dingen. Ik zal die van mij niet allemaal op gaan noemen. Maar ik probeer wel zoveel mogelijk te leven vanuit het nu en niet vanuit “alles wat nog zou kunnen komen en gebeuren”. NU is alles goed. Daar wil ik mij bewust van zijn en van genieten. Want zelfs morgen kan alles alweer anders zijn. En daaraan wil ik NU niet denken… Je bent gewoon normaal, lieve poes, met al je angsten (oh, en kijk even naar je titel, ik ben bang dat daar iets niet klopt ;-P XX)

  • fee is er nog steeds.

    Gekke dingen, die hersenen… Alles is terug te koppelen tot tussen je oren. Laat lekker gebeuren. Een aai over je kopje!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: