Verbouwing

Hoewel ik haar nauwelijks meer spreek, nauwelijks meer zie en nauwelijks meer van me laat horen, houden wij nog steeds van elkaar. Dat is zo en dat blijft zo, wat we er allebei ook van denken.

Ik weet dat, ik ‘voel’ dat en niet eens omdat ik het hoop, maar omdat ik weet dat het waar is. Ik loop de waarheid er niet bij te verzinnen, ingegeven door verlangen, nee, het is een gegeven. Punt!

Ik spreek haar niet omdat… Nou daarom, dat doet niet eens ter zake. We hebben beide onze redenen, iets met verbouwen, renoveren, afbouwen en opbouwen. Maar dat doet er niet toe, bouwen is scheppen, bouwen is beteren, verbouwen is verbeteren, renoveren is vernieuwen.

Daar hoeft geen contact bij, ik weet wat haar bezighoudt, zij weet wat mij bezighoudt. Ik twijfel daar niet aan, hoewel het beeld zonder contact natuurlijk niet volledig is. Maar ook een onvolledig beeld kan voldoende zijn. Ik hoef niet eens de details te weten, die gaan mij tot op zekere hoogte maar aan.

Maar goed, dat het zo is, is zo. Ik heb haar niet verlaten en zij mij niet, daar zijn we te goede vrienden voor. Beide kunnen we dat niet eens, omdat we het niet willen. Maar zij zit in een verbouwing en ik ook. We moeten het niet hebben dat onze baksteentjes door de war raken.

En ja, het is soms een alles-of-niets-situatie, maar soms brengt niets alles. Dat wist ik niet, maar zij vertelde het mij. Zonder letters, zonder woorden, kan zij. Is ook waarom ze in mijn leven iets heeft toegevoegd, wat ik slecht kwijt zal raken, gelukkig maar. Zij maakt mij beterder in wat ik ben.

En daarvoor hoeft ze niet bij mij op schoot te zitten, daarvoor hoeft ze niet naast, voor of achter mij te staan. Ze hoeft er zelfs niets voor te doen. Heeft ze in het verleden al gedaan en nu pluk ik al de vruchten er van. Volle manden, gevuld met dankbaarheid en waardering. Bijzonder mens is ze, steeds en altijd.

En nu gaat het goed met ons beide, onafhankelijk van elkaar en ik kan niet zeggen dat ik er bij haar aan heb bijgedragen, dat weet ik domweg niet. Andersom is zeker zo. Komt wel goed, daar is ze zeker van. Ze krijgt gelijk en in dit geval geef ik haar dat graag. Ze doet wat goed is en dat dort ze dus blijkbaar goed.

En natuurlijk mis ik haar aanwezigheid ook wel. De knuffels, de stem, de blikken… Natuurlijk wil ik graag weer even een dag bankhangen met haar, maar middenin verbouwingen is dat lastig voor elkaar te krijgen. Komt vast wel en het is geen noodzaak. Verbouwen, dat is nu noodzaak!

Lieve Snoes, succes met jouw verbouwing, dan ga ik nog even verder met de mijne. Je bent er heus nog wel, lekker puh! Ik wilde je even zeggen dat mijn verbouwing anders was geweest, of er nog niet was geweest zonder jou. Dankbaarheid is het cement dat jij mij gegeven hebt, de stenen had ik inderdaad zelf al.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: