Louvre-deurtjes en de wc

Ik ben opgegroeid met Louvre-deurtjes, wij hadden ze vroeger thuis. Wij hadden daar best een goed excuus voor, het was immers 1985. Wij hadden Louvre-deurtjes voor de kledingkasten, voor de keukenkasten, voor het tuinhuisje en voor de wc. Ik weet niet zo goed of we voor dat laatste wel een goed excuus hadden eigenlijk…

Louvre-deurtjes, ik zal het even voor de mensen die de jaren tachtig niet zo bewust hebben meegemaakt uitleggen. Het zijn smalle deurtjes die bestaan uit een raamwerk met daarin schuine houten latjes, zeg maar een soort houten luxaflex in deur-vorm. Best wel stijlvol best wel chique en best wel mooi, althans, in de gest van 1985 dan.

Dat laatste is toch wel belangrijk, want smaak was toen heel anders. Zwart-witte kleding en later fluoricerende kleuren waren in de mode, de Opel Kadet was nog modern en vrouwen hadden permanent. Je kan het je niet meer voorstellen, maar in die tijd waren wij daar nou eenmaal gelukkig mee. Misschien kan je nog zien hoe het er uit zag als je naar een middelgrote plaats in het Oostblok gaat.

Maar goed, wij hadden dus Louvre- deurtjes voor de wc en wij vonden dat normaal. Als je ouders dat beslissen, dan is datgewoon normaal, punt! Er zat ook geen slot op de wc en dat kan twee redenen hebben. Mijn vader was niet zo erg van het afwerken van details van projecten in en om het huis, de andere reden is misschien dat het bij de ideologische vrijheden hoorde waarin mijn ouders waren opgevoed. De deurtjes konde n ieder geval niet op slot.

Maakte ook niks uit, want door de schrootjes kon je zien of het licht aanstond in de wc en als dat het geval was, dan was de wc bezet. De Louvre-deurtjes hadden ook nog het effect dat geur ook tussen de schrootjes door ging en als je dus het licht niet zag, dan waarschuwde je neus of je oren je misschien wel. Nog steeds herken ik de wc-geuren van mijn naaste familie, maar ik weet niet of dat nou kennis is die de moeite van het opslaan waard is geweest.

Net als met luxaflex maakte de stand van de schrootjes in de Louvre-deurtjes erg veel uit. Als de schrootjes aan de bovenkant naar je toe zijn gericht, kan je door het deurtje heen naar binnen kijken, als de schrootjes anders zitten, heb je nauwlijks inkijk. Ik meen mij echter te hernneren dat de schrootjes bij ons op inkijk stonden, zodat je niet alleen aan het licht kon zien of er iemand op de wc zat.

Nu ik er over nadenk vraag ik mij af of dat bewust was of dat daar gewoon niet over nagedacht was. Nou zijn wij niet heel erg preuts opgevoed, maar ik denk dat ik het nu in ieder geval nie zou doen. Ik weet ook niet of ik op een wc met Louvre-deurtjes zonder slot zou gaan eigenlijk. Ja, bij iemand die ik ken thuis wel, maar in een wat vreemdere omgeving zou ik he misschein wel laten. Wat vreemd is, aangezien ik wel ind e kroeg naar het urinoir ga.

Maar goed, ik weet dus nie wat mijn ouders voor een excuus hadden om de wc van Louvre-deurtjes te voorzien. Ja, het was 1985, maar toen werd er toch ook nagedacht? Meer dan nu zelfs volgens mij, maar zelfs metverworven vrijheid doe je zoiets toch niet?

Of wel?

Advertenties

One response to “Louvre-deurtjes en de wc

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: