De laatste ronde voor Ria

Al sinds ik heel klein was kom ik al in Café Mulder aan het Weteringscircuit in Amsterdam. Dat ligt aan mijn ouders, die daar ook kwamen en ons dan meenamen. Het kon, want er was een speeltuin in de buurt en ach, in de jaren tachtig was dat ook gewoon. Later zat ik er om de hoek op school en deden wij heel volwassen als we daar een kopje koffie gingen drinken. Nog weer later zou ik in mijn vaders voetsporen treden en Mulder ook tot mijn stamkroeg te maken.

De kroeg was ooit opgericht door Harrie Mulder, een man die ik alleen van de foto ken die boven de bar hangt en uiteraard van de verhalen. Zijn nichtje Ria ken ik beter, zij nam na zijn overlijden de tent over en was daar de moeder die bij de huiskamer die Mulder is, hoorde. Was, want afgelopen zondag overleed ook Ria.

Het is de vierde keer dit jaar dat er iemand in mijn omgeving overlijdt. Tanja was 54, Freddy was 56, Bart was 58 en Ria zou volgende week 68 geworden zijn, het zijn schrikwekkende cijfers en schrikwekkende verhalen. Van Tanja en Bart was het duidelijk dat ze het niet lang meer zouden maken. De eerste had haarzelf kapot gezopen, de tweede werd door kanker kapot gemaakt. Freddy greep zich uit zijn leven en Ria werd uit het leven gegrepen.

Ria was de moeder van de kroeg, kende al haar kinderen bij naam en verhaal en merkte het ook als een stamgast even niet kwam. Die kon dan een telefoontje of een huisbezoek verwachten van Ria, zo zorgde zij voor de mensen aan de stamtafels. Ze was er vier dagen per week, maar was ondanks haar leeftijd nog steeds hard bezig in haar huiskamertje. Stilzitten was nou eenmaal niet een van haar kwaliteiten, daar zal het wel aan gelegen hebben misschien.

Ik kwam als adolescent steeds vaker in Mulder en werd een semi-stamgast, niet zo moeilijk ook als zoon van een van de stamgasten. Maar steeds als ik kwam de vraag hoe het met mijn bedrijf ging, hoe het met school ging, hoe het met mijn werk ging. Ria hield dat soort dingen bij en wist het ook. Toen ik Amsterdam verliet, kwam ik minder in Mulder. Logisch, ik had een kind. Zij wist als een van de weinigen hoe mijn zoon heet en vroeg er altijd naar. Zelfs zijn verjaardag wist ze ongeveer, net als zijn leeftijd. Dat was de betrokkenheid van Ria die ik ervaren heb, een warm gevoel daar in dat kleine café van haar.

Het zal anders worden in Mulder, niet alleen omdat de kroeg wellicht verkocht gaat worden en je niet weet wat er in komt, maar vooral omdat Ria er niet meer is. Haar kleine gestalte dat net boven de bar uitkwam zal gemist worden in de kroeg en op het terras. Haar oostelijk accent (Deventer) zal niet meer klinken tussen het Amsterdams gezever aan de stamtafel en wij zullen nog wel vaak op Ria drinken, maar niet meer van haar. We waren het er allemaal over eens dat dat toch de lekkerste biertjes waren.

Zaterdag ga ik met de stamgasten mee naar het oosten, Ria wegbrengen, zoals dat dan heet. De laatste ronde voor Ria. Vreemde gewaarwording, omdat ze een constante was, een figuur dat je je uit je jeugd herinnert, waar ik een chocomel van kreeg als ik als achtjarig jochie meehielp de glazen van het terras te halen. In mijn puberjaren was ze daar ook en daarna nog, ze bleef, nou ja, tot nu dan.

Ook van dit soort kleine iconen uit mijn leven moet ik afscheid nemen. Jammer, ze had best nog wat langer mogen blijven, want wat mij betreft was het voor haar nog lang geen sluitingstijd en hoefden de gordijnen ook nog lang niet dicht. Het is niet anders.

Advertenties

2 responses to “De laatste ronde voor Ria

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: