Gluurders

Eindelijk is het zover: de makelaar komt om de foto’s van mijn huis te nemen. Ja, ik heb een makelaar, ik heb een huis en dat moet op Funda komen omdat (hoe verrassend) ik het wil verkopen. De tip van de Makelaar was om het huis niet al te vol te zetten met allerlei prullen… Juist…

Wie wel eens bij mij thuis is geweest, weet dat mijn huis redelijk vol staat. Niet dat ik een ienieminihuisje heb, maar er staat gewoon veel in. Meubels, maar ook prullen en dingen die ik ooit wel eens nodig ga hebben. Ik ben een beetje een verzamelaar qua sommige dingen, maar hoe dan ook, het staat vol.

Aan mij dus de opdracht om het huis een beetje toonbaar voor foto’s op Funda te maken en daar ben ik dan best wel een tijdje mee bezig. Ik moet de ellende schoonmaken (ook alle dingen die ik normaal maar eens in de zoveel tijd doe) en ik moet alle prullen, knuffels en alles wat mijn huis tot mijn huis maakt even opbergen. Staat niet zo mooi op de foto’s.

Naarmate de komst van de makelaar steeds dichterbij komt, knijp ik hem steeds meer. Ik ben al niet zo goed in huishouden, maar dat is niet het grootste probleem. Het grootste probleem is dat er straks foto’s op het internet komen van mijn huis. MIJN huis, maar vooral mijn thuis. Ik wil dat niet! Mijn thuis is mijn plekkie, dat ik alleen deel met de mensen die IK wil dat het met mij delen.

Ik heb er een naar gevoel bij, een heel naar gevoel, alsof ze door het raam naar binnen staan te gluren en daar hou ik niet van. Het is namelijk de plek waar ik mij als ik dat nodig heb terugtrek en dat is niet openbaar. Dat is niet voor de buitenwereld, dat is niet van iedereen, dat is niet voor het internet. Dat is van mij en de mensen met wie ik het wil delen.

Ja, ik word natuurlijk gedwongen door de argumenten dat de verkoop makkelijker gaat als je meer foto’s op het internet flikkert, dat mensen op voorhand kunnen zien wat ze kopen. Tuurlijk is het logisch en beredeneerd, maar dan nog gaat dat nare gevoel niet weg. Ik wil niet dat er wildvreemden in mijn huis kijken, laat staan straks met die bezichtigingen ook door mijn huis lopen. Het is van mij, mijn plekkie!

Het voelt een beetje als een aanranding, een aantasting van mijn persoonlijke ikke, waar mijn thuis een onlosmakelijk onderdeel van is. Ik hou daar niet van en liever heb ik het ook niet. Nou moet mijn huis telkens door een ringetje te halen zijn en daar ben ik niet zo van. Ik moet mijn huis nu zo gebruiken dat het toonbaar is, dat is mijn thuis niet!

Ik leef niet in een mooie foto van de VT/Wonen, ik leef hier, ik doe hier, ik… Dit huis is mijn ik, althans, een onderdeel ervan. Dat wil ik voor niets of niemand aanpassen, daar wil ik niet in belemmerd worden, daar wil ik doen en laten wat ik wil en wat niet. Dat zal de komende maanden niet meer gaan. Ik krijg mensen over de vloer.

Het zal wel het beste zijn dat de kasten waar geen foto’s van gemaakt worden nu bomvol staan, dat MIJN spulletjes allemaal in dozen en kasten liggen, dat het huis van zowat iedereen kan zijn, maar het voelt wat naakt. Alsof je constant begluurd kan worden, alsof er een webcam hangt, alsof… Alsof het niet meer mijn thuis is.

Een afscheid van dit huis zal er wel makkelijker op worden, maar goed, dat was het toch al.

Advertenties

8 responses to “Gluurders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: