Het past of het past niet

Als het past, dan past het goed. Zo zit ik wel in mijn keuze voor mensen die ik om mij heen verzamel. Het past bij mij, of het past niet bij mij. Mensen die mij kennen weten wat ik met passen bedoel, althans, wat het dan is wat bij mij past. Ik vergelijk het graag met kleding. Soms past bijvoorbeeld een broek je niet als die net uit de was komt, maar na een tijdje er in lopen past hij als gegoten. Zo is het ook met de mensen om mij heen.

Ik ben redelijk zwart-wit in mijn oordeel over mensen, heb ik van mijn moeder. Ik ga niet doen alsof ik je aardig vind als je niet past. Je past of je past niet. Het moet passen, wil het lekker zitten. Als het niet lekker zit, dan trek ik een broek uit en zo doe ik dat ook met mensen om mij heen. Radicaal? Misschien, maar ik loop graag in kleren die mij passen en ga graag om met mensen die bij mij passen.

Nou ben ik niet zo moeilijk qua pasvorm, veel mensen passen wel bij mij en ik krijg zo het idee dat ik ook bij anderen wel pas. Daar zit het probleem niet, maar die ene broek of jas zit nou eenmaal lekkerder dan de andere. Soms is een broek te groot, maar zit hij wel lekker, de andere keer zit een strakke jas lekkerder dan een ruime jas.

Maar soms zit een broek of jas als gegoten, direct al. Je pakt hem van het rek of uit de kast en meteen zit het lekker. Je glijdt er in alsof de broek op jouw maat gemaakt is. Goed, mijn kleding is vaak gewoon in confectiematen of de standaardmaten van de fabriek, maar het ene model zit nou eenmaal lekkerder dan het andere. Zo ook met personen.

Al eerder kwam ik mensen (voornamelijk vrouwen) tegen die wel lekker pasten, die goed voelden en waar ik een erg prettig gevoel bij had en heb. Ze zitten gewoon lekker, om in de metafoor van de kleding te blijven. Ik heb een aantal mensen om mij heen verzameld die gewoon lekker zitten en daar ben ik dankbaar voor, ze zijn en blijven mij dierbaar.

Toch is het mij zelden voorgekomen dat een broek ‘meteen van de plank’ mij als gegoten zat. Het eerst aantrekken, de potentie van ‘lekker zitten’ zien en dan even ‘uitrekken’ door hem aan te hebben was niet nodig, het zat gewoon meteen perfect. Niet te wijd, niet te strak, maar gewoon perfect. Het overkwam mij nu drie weken geleden, of beter gezegd vier weken geleden.

Het is meer dan de roze bril die met verliefdheid komt, zoveel kan ik nu wel zeggen. De beproevingen, of liever gezegd de ervaringen, zijn meer dan alleen boterverliefd naar elkaar staren en lieve berichtjes naar elkaar sturen. Drie weken dag in dag uit met elkaar leven laat toch echt wel zien of het klopt of niet. Ik weet zeker dat ik dit niet alleen maar door die roze bril of vanaf een roze wolk bekijk, hoewel beiden nog heel erg aanwezig zijn.

Maar ze past, ze past verschrikkelijk goed, in alles. Ik zal de details van het fysieke achterwege laten, maar ze sluit bij alles wat mij tot mij maakt gewoon erg goed bij me aan. Veel overeenkomsten met mij qua persoonlijkheid, toch gelukkig ook verschillen. Ieder ons eigen leven, maar nu eens samen. Daar hadden we wat mij betreft minder lang dan 34 jaar mee kunnen wachten.

Ze past! Ze past als een broek die je al een dag aanhebt en waar je dan in glijdt. Ze zit gewoon lekker, ze voelt goed en ze laat mij goed voelen. Al eerder deden mensen om mij heen dat, ik noem Snoes waarvan ik zei dat zij mij beterder maakte in het zijn wat ik ben, nou: mijn #vlieft doet dat ook! Ik zeg niet beter, ik zeg anders, maar minsten even goed. Het ‘anders’ is misschien dat ik in dit geval dezelfde liefde, maar ook andere liefde geef en krijg.

Zelden heb ik iemand gevonden die zoveel op mij leek in veel opzichten en ik wist niet of ik met iemand die zoveel overeenkomsten met mij heeft samen kon leven, maar blijkbaar wel. Ik kom mijzelf in veel tegen, in echt heel veel en zij bevalt. Dat betekent dat ik beval en dat doet wat met mijn zelfbeeld. Ik hou van haar, dus zal ik ook wel van mezelf moeten houden. Om maar aan te geven hoeveel het goed past.

Ik ben razend blij met haar (is dat een uitdrukking?) en ik word erg gelukkig van haar. Ze maakt mij aan het lachen en zet mij aan het denken. Twee dingen waar ik gek op ben en waar ik te lang zonder heb moeten doen. Ze zijn er nu en in een overdaad die mij heeft overweldigd. Ze is toch wel de counterpart waarvan ik heb gezegd dat ik hem zocht, en meer dan dat.

Geen idee waarom ze in mijn leven is gekomen, geen idee hoe het toeval mij tot haar bracht. Ja, ze volgde mij al een tijdje en ik ben haar vier weken geleden eens gaan terugvolgen op Twitter, de rest is een beetje het geijkte: DM, WA, kroeg en via een hotelkamer naar samenwonen. Erg snel, maar we kunnen dit tempo aan en beseffen wel dat het hard van stapel gaat, maar niet te hard.We nemen onze eigen plannen mee naar dit nieuwe leven en houden aan onze plannen vast.

Ik heb aan bijna duizend woorden niet genoeg om te beschrijven wat ik voel, hoe blij ik met haar ben en hoe ik in de wolken ben. Ik ben nog lang niet klaar met genieten en zelfs al zou het elk moment eindigen, dan nog heb ik er een erg mooie herinnering bij. Ik ga er niet van uit, maar dan nog hou ik er erg veel aan over.

Ik ben blij met haar, ze past op, in, aan en bij mij als een perfect gesneden kostuum.

Advertenties

4 responses to “Het past of het past niet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: