Wachtkamers

Wachtkamers, ik kom er niet graag. Ik heb al een hekel aan wachten, laat staan de ruimtes waarin dat moet gebeuren. Zeker de wachtkamers bij de dokter of het ziekenhuis, om de een of andere reden zien die er allemaal een beetje hetzelfde uit.

Neutraal, dat is blijkbaar het steekwoord bij het inrichten van een wachtkamer. Zielloze schilderijen zonder naam, alsof de schilder zich er zelf ook voor schaamt en anders o obligatoire foto’s van stranden of bossen die aan een regenachtige herfstdag doen denken.

De stoelen zijn van een kwaliteit die speciaal is ontwikkeld voor wachtkamers. Het ontwerp is steeds hetzelfde, maar dan net met een ander kwinkslagje, dat maakt het leuk en wat minder zielloos, althans, dat is de bedoeling. Ze zijn gemaakt om kort op te zitten, tegenstaande de praktijk dat je in wachtkamers toch vooral lang wacht. Te lang.

De bladen zijn er uiteraard ook. Bladen die je thuis niet zou willen vinden en die je zeker nooit leest, tenzij je bij de kapper, tandarts of dokter zit. Voor de vrouwen de roddelbladen, of als je wat meer op stand zit een glossy als de Esta, voor de mannen toch vooral de Voetbal International. Dat hoort zo. Zelden een Vrij Nederland of de Groene Amsterdammer.

De wachtkamer is het vagevuur van de medische wereld, de spanning is er voelbaar. Spanning voor wat het oordeel zal zijn en werkelijk niets in de wachtkamer probeert de bezoeker ook maar op te vrolijken. Je zit er niet voor je lol, je zit er omdat het nodig is, je zit er voor iets naars. In de zielloosheid van de wachtkamer zal niets je van die nare gedachte en die angst afhelpen.

Het voorportaal van de medische wereld is de hel die leidt naar verlossing. Het zou een Bijbelse spreuk kunnen zijn, maar het is de steriele en emotieloze werkelijkheid van de wachtkamer. Geen plaats voor humor, plezier of vrolijkheid, nee, de ernst van de reden dat je daar zit dient benadrukt te worden.

Dat de meeste wachtkamers de sfeer van een crematorium hebben helpt niet mee aan de stemming van de wachtenden. Je zou zeggen dat je de wachtende een beetje wil afleiden, op plezierige gedachten wil brengen en juist niet in de sfeer van zijn of haar naarheid wil dwingen te blijven. Op crematoria weten ze daar ook wel raad mee overigens. Je dient angstig, ernstig en vooral depressief te zijn.

Dat laatste doet mij vermoeden dat de wachtlkamerindustrie gesponsord wordt door Prozac. Het zal niet veel schelen denk ik, de effecten zijn merkbaar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: