Poezenpoot

Hij staat er, tamelijk permanent zelfs. Mijn poezenpoot. Een latente wens die ik al vanaf mijn puberteit heb.

Zoals gezegd een latente wens die al langer loopt, maar waar ik eigenlijk nooit aan ben toegekomen. Dat heeft een paar redenen, waarvan de eerste toch wel is dat ik niet echt snel mensen vertrouw met mijn lijf. Zo’n graveerder moet ik blindelings vertrouwen en dat is er nog niet van gekomen.

Vlieft heeft twee hele mooie werken laten zetten bij de graveerder waar ik een paar maanden geleden eens samen met haar ben wezen kijken. Ik voor mijn eerste, zij voor uitbreiding van een eerdere. Zag er goed uit, het klikte tussen mij en de graveerder en het vertrouwen was er. De gelegenheid, de middelen en de wens ook, dus een go!

Sinds negen jaar en twee weken weet ik dat er iets met mijn zoon op mijn lijf moet. Ik roep dan ook al een aantal jaar dat er iets op mijn lijf met zijn naam of initiaal moet komen. Maar ja, de gelegenheid… Die was er nu, mede dankzij Vlieft en tsja, wat houdt me dan nog tegen? Niks dus.

Hij staat er, een poezenpoot met een N er in, of ervoor, het is maar hoe je het bekijkt. Een eigen idee, een grove schets en het ontwerp van de graveerder. Alleen een schets dan, de omtrekken van de poot en de N, verder niks. Ik heb die schets goedgekeurd en het verder aan de graveerder gelaten, in vol vertrouwen op basis van wat ik dagelijks van zijn hand zie.

En zie daar; een plaatje dat ik zelf (als graficus zijnde) heel anders had ontworpen, maar waar ik meer tevreden mee ben dan met het ontwerp dat ik in mijn hoofd had. Een plaatje met de peozenpoot en het initiaal van mijn zoon. Blij mee, enorm blij mee zelfs!

Eindelijk staat hij er, niet dat ik vol ongeduld heb zitten wachten tot de gelegenheid zich voordeed, maar toch wel eindelijk. Ik vind hem ook verschrikkelijk mooi en gelukkig mijn zoon ook. Ben er heel gelukkig mee en zit er steeds naar te kijken.

Het is wel wennen, zo’n prent op je borst als je in de spiegel kijkt, alsof het nog niet bij mij hoort of zoiets, maar hij staat er en ook permanent. Dat besef begint langzaam door te dringen, hoewel ik dat uiteraard van te voren wist. Toch vind ik het niet verkeerd staan, terwijl ik op zich niet zo enthousiast ben over mijn lijf.

Hij staat er en misschien is de mythe waar dat als je er eenmaal eentje hebt, je er dan meer wilt. Gisteren tijdens het zetten, tussen de pijn van het graveren door, doemde een ander idee zich op voor de andere kant van mijn borst. Het zal toch niet? Geen idee eigenlijk nog of en wanneer die er komt. Zien we wel.

Maar hij staat er: de peozenpoot met de initiaal van mijn zoon. Ik ben er blij mee, ik ben er trots op, ik vind hem mooi! Met dank aan Vlieft en de graveerder…

20130505-111636.jpg

Advertenties

3 responses to “Poezenpoot

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: