Tagarchief: belofte

Beloofd

Heb ik dat beloofd?
Heb ik beloofd dat ik mijn best zou doen?
Heb ik beloofd van gebaande paden te wijken?
Heb ik beloofd dat ik mij zou gedragen?
Heb ik beloofd dat ik mij er aan zou houden?
Aan die afspraak die we hebben moeten maken?

Ik heb dat beloofd
Ik zal mij er aan houden
Ik zal mijn best doen
Ik ga dat doen
Dat heb ik beloofd


Beter in wat ik ben

Een naam mag het niet hebben
Ik trek me aan je op
Je maakt me beter
Beter in wat ik ben
Ik gebruik je daarvoor
Ik weet dat ik gebruik
Niet dat ik verbruik
Of erger, misbruik
Nee, ik maak gebruik
Met veel plezier
En veel dankbaarheid
Doe het met mij
Maak mij beter
Beter in wat ik ben

En als ik dat dan ben
Dan blijf ik nog hier
Hier bij dat fijne wij
Zolang als het mag duren


Remember

The night we met, do you still remember it? The times we met after that, do you still remember those? The conversations we had, do you still remember? The things I said, do you still remember them? The things I believed you could, do you still remember what they were? The thing I thanked you for, do you still know what it was?

I’m still here whenever you’re in despair or otherwise are in need. Need for someone who feels the same as you, yet isn’t all the same. A complementary difference, not that large, yet enough to see the similarities and to know that we are alike. In many ways, yet not in all. It won’t matter. We meet again, again and again. For some reason, maybe the same reason we ever found each other. Destiny? Faith?

No matter what it was, I still am here and I will stay. Sometimes nearby, sometimes a bit further away. No need to be next to you all the time, yet not too far away. I am within reach, remember that, my dear. I’ll be there, still be there, as usual.

Just drop a line.


Langs ijzeren wegen

Langs ijzeren wegen
Kom ik naar je toe
Vertraging
Wat zong Guus Meeuwis ook alweer?
Tien minuten minder?
Twintig zijn het er
Had al daar moeten zijn
Had al geknuffeld moeten zijn
Had al je stem moeten horen
Had je al verteld moeten hebben
Het is niet anders
Trein gaat me niet snel genoeg
Maar wacht
Wacht op mij
Want ik kom naar je toe
In mijn ijzeren koets
Langs ijzeren wegen
Dat was een ijzeren belofte
Die ik spijkerhard nakom!


Dom geweest

Ik ben weer eens dom geweest, ik had het niet moeten doen. Het leek zo simpel, op dat moment, maar op dat moment was het ook niet simpel.

En toch was het simpel, gewoon, zo hoorde het. Maar zo hoorde het niet. Toch wel, geen idee. Totaal verwarrend, maar zo duidelijk en simpel.

Zo gaan die dingen, wat doe je er tegen? Ja, opletten, dat snap ik ook nog wel. Toch gebeurde het, dat was dom. Oliedom. Had ik kunnen weten.

En nu? Geen moment spijt. Het maakt het er allemaal niet makkelijker op, maar spijt? Nee. Het is gedaan. Dom gedaan. Gewoon, gepasseerd in de loop van de tijd.

Tsja, wat moet ik met dat gegeven? Heel weinig en toch zo veel, daarom. Dom geweest, verloren in het moment, verloren in wat niet zou moeten. Wat toch gedaan is.

Ik wil beloven dat ik het niet weer zal doen, dat ik voortaan wel zal opletten, maar die belofte is niet veel waard. Zou ik de gelegenheid krijgen, zou ik zo weer dezelfde fout maken. Misschien de gelegenheid mar niet meer creƫren.

Dom geweest, had ik niet moeten doen. Volgende keer?


Ik wil me nergens mee bemoeien…

Maar…

Vaak dat het zo begint en dat er dan een erg vermoeiend, maar vooral bemoeiend stuk komt. Wilde het net zelf ook doen, mij ergens tegenaan bemoeien. Zo ben ik…

Ging over iemand die iets wil van iemand anders, op zich allemaal wel positief en zo, ik denk er alleen anders over. Daarmee heb ik dan eigenlijk al te veel gezegd, mij er al mee bemoeid, zonder ook eigenlijk iets te zeggen.

Toch weer mee bemoeid, zo gaat dat. Waarom zeg ik dan dat ik mij er niet mee wil bemoeien voordat ik me er tegenaan ga bemoeien? Raar, eerst zeggen dat je het niet wil en het dan toch doen.

Dan doe je dus iets tegen je wil en dat is nou niet zo handig als je ook de keuze hebt om het niet te doen. Dan doe je het toch gewoon niet? Lijkt me simpel als je die keuze hebt en meestal bij bemoeien is dat zo. Niemand wordt er slechter of beter van.

Ah, misschien ook wel hoor. Hangt er vanaf wat je te zeggen hebt natuurlijk en of je het beter weet. Maar het gaat jou toch niet aan? Anders zou het geen bemoeien zijn, maar iets anders. Toch?

Ik wil me nergens mee bemoeien. Zoek het maar uit jullie. Het zijn mijn zaken niet, nou, een klein beetje wel, maar het maakt mij niet uit. Ja, het maakt mij wel uit, in positieve zin. Maar dat wordt niet gevraagd geloof ik. Wat dat betreft toch niet mijn zaken. Waar bemoei ik me mee?

Owja, ik wilde mij nergens mee bemoeien…


Uit het archief: Slechte verliezers… (2008)

In 2006 was de Postcodeloterij de klos, een vrouw uit Heusden woonde in een postcode die een prijs won en mevrouw vond het nodig om de Postcodeloterij aan te klagen wegens psychologische druk. De Postcodeloterij maakte inbreuk op haar privacy en had dus onrechtmatig gehandeld door een postcode te laten winnen waar ook mensen woonden, die geen lot hadden gekocht.

Uiteraard hebben we in Nederland verstandige rechters en dus is deze mevrouw in het ongelijk gesteld. Als je geen lot koopt, dan weet je ook dat je geen prijs wint. Dat lijkt simpel, maar deze Brabantse mode-ontwerpster snapt dat soort principes blijkbaar niet. Zal wel aan het profiel van deze dame liggen. Verder lezen