Tagarchief: blues

Journaalpost

Waar angsten de gaten der onzekerheid vullen
Waar het zwijgen het spreken verstompt
Waar de echo’s van wat is klinken
Alsof het zijn verleden tijd is

Daar sidder ik en huiver ik
Tot het verlossende woord gesproken is
Dat mij gerust stelt in mijn vrezen
Dat geven met nemen beloond wordt

En waar ik vergeet te geven
En waar ik veel meer geef
Dat dat tot een balans komt
Maar dan zonder tijdsduur

Want er zijn momenten dat ik geef
Er zijn momenten dat ik neem
Maar bewaak mij dat ik genoeg geef
Opdat ik niet alleen zal nemen

Want ik geef, ik geef jou eeuwen lang
En mocht het niet genoeg blijken
Vraag dan alsjeblieft om meer
Want ik zal geven, alles wat ik moet

En met alles wat ik kan geven
Sta ik hier, ik kan niet anders
En ja; ik neem ook dikwijls
Omdat ik weet dat jij geven wil

En waar de balans verstoord is
Zal ik hem herstellen
Boeken aan wat dan ook
Als het maar van liefde is

De journaalpost klopt
Als wij dat maar willen


Het gevoel

Het gevoel pijnigt mij
Het gevoel van iets gemist hebben
Het gevoel van uitgesloten
Het gevoel van iets verkeerd gedaan
Het gevoel van niet voldoen
Het gevoel van niet aan gedacht hebben
Het gevoel van genegeerd zij
Het gevoel van even teveel aan mezelf
Het gevoel van onzekerheid
Het gevoel van angst

Het pijnigt mij
Tot diep in mijn zijn
En het gaat niet over
Zonder te weten
Of mijn gevoel er naast zat


Working Class Hero

John Lennon zingt in een van zijn meest melancholische stemmen dat eenĀ working class hero iets is om te zijn. Ik weet het niet, voor zover ik al weet wat hij er mee bedoelt. Ja, ik weet op wat hij doelde toen hij het schreef ergens veertig jaar terug.

As soon as you’re born they make you feel small
By giving you no time instead of it all
Till the pain is so big you feel nothing at all
A working class hero is something to be Verder lezen


Allemaal even best

Daar zit ik dan, op een bank op een zaterdagochtend. De douche loopt, ik drink mijn koffie en ik realiseer ineens dat ik mij gelukkig mag prijzen. Gelukkig met wat ik heb, maar vooral gelukkig mat wat ik niet heb. Verder lezen


Schuilkelder op zondagochtend

Laaiende sirenes op een regenachtige zondagochtend
Ik trek mij terug achter gesloten gordijnen
Een wereld die ik kan overzien
Zonder bedreigingen en gevaren
Even niets om mij heen
Behalve de wereld waar ik invloed op heb

Mijn emotionele schuilkelder
Verborgen in een stille huilbui
Hermetisch afgesloten
Enkel overleven

Wachten op de fall-out


Prins Claus en mijn tien jaar in Den Haag

Vandaag precies tien jaar geleden overleed Prins Claus. Niet dat ik zoveel met de Prins-Gemaal had, maar het is ook de periode dat ik voor het eerst in Den Haag kwam en mijn Haagse periode begon. Waarom ik die twee aan elkaar koppel? Mijn toenmalige vriendin woonde vlak bij de Rijswijkseweg en niet wetende dat dat de route van de rouwstoet was, stuitte ik in een van mijn eerste dagen in Den Haag op zijn rouwkoets. Verder lezen


Klap in het gezicht

Van alle klappen die ik de laatste tijd in mijn gezicht krijg, is deze misschien wel de ergste. Ik denk wel dat deze ook de hardste is. Ik realiseer mij dat ik het niet kan. Weer geprobeerd om wat tentamens te halen, weer geprobeerd om de stof goed tot mij door te laten dringen en zelfs tijdens het tentamen gewoon merken dat ik het weet, dat ik het kan, dat het goed gaat.

Om dan toch weer cijfers terug te krijgen waar ik niks mee kan, die gewoon ver onder de norm liggen en die ook niet aansluiten op wat ik dacht. Gewoon dikkere onvoldoendes dan de magere voldoendes die ik op zijn minst verwacht had. Een groot godverdomme maakt zich in vraagtekenvorm van mij meester. Hoe kan dit nou weer?Wat moet ik dan doen?

Deze klap in mijn gezicht komt hard aan, want ik weet dat ik het kan. Ik moet het ook kunnen, ik wil het ook kunnen. Dit slaat nergens op! Teleurstelling, frustratie, besef, ontkenning, maar toch zeker geen acceptatie! De dip in mij is totaal en ineens heb ik er geen zin meer in. Hopeloos, waardeloos, het lijkt ineens alles door elkaar. WAAROM NIET???

Ik kan het wel uitschreeuwen, ik kan het wel … Ik kan hier gewoon even helemaal niks mee. Ik was toch goed bezig? Niet dus, tot zover mijn goede bedoelingen en het effect daarvan. Gigantische kutzooi, balen, moeilijk om mij er weer aan te zetten, maar ik zal wel weer moeten.

Een harde klap in mijn gezicht, eentje die ik in tegenstelling tot andere klappen moeilijk kan opvangen.