Tagarchief: honden

Teckel

Teckels, van die zwarte en/of bruine worstenhondjes die zo heten omdat je er over struikelt. Ik heb er een naast mij liggen, Bono. Bono heeft de hele nacht naast mij gelegen. Blijkbaar vindt Bono het tof bij mij. Verder lezen


Jankend keffertje

Aan een paal bij de deur van de Kruitvat zit een hondje vast, schel blaft het beestje zich schor. Het type is bruin, het merk ken ik alleen als keffertje, ik ben nooit zo goed in merken. Tussen het blaffen door jankt het beestje, hoog en schel.

Het beestje doet me ineens aan iemand denken, ook klein (nee, niet jij schat) en kefferig. Net als aan dit soort honden had ik ook een hekel aan haar, nog steeds wel, maar het heeft geen zin om een hekel aan mensen te hebben die niet meer in je leven zijn.

Zij was een klein vrouwtje met een ego nog groter dan het mijne, had een schelle stem en deed vooral aan zeiken, zeuren. Janken, niets was goed. Ja, zij, maar dat sprak voor zich, haast fascistoïde, zoals zij op andere mensen neerkeek.

Figuurlijk dan, want met haar anderhalve meter en nog drie centimeter moest ze tegen heel wat mensen opkijken. Ook tegen mij, ik toornde ruim een kop boven haar uit. Toch keek ze op mij neer. Ik ook op haar, letterlijk en figuurlijk.

Ach ja, ik had het kunnen weten dat zij de pestkop op school was geweest vroeger en dat gedrag nog niet had afgeleerd. Pesten op volwassenenniveau, het bestaat, zij deed het. Haarfijn pikte ze haar slachtoffers, zo ook mij. En maar janken en janken dat alles verkeerd was en dat de wereld tegen haar was, dat moet dat hondje ook gedacht hebben.

Ik geloof dat haar probleem met mij was dat ik haar geen aandacht gaf, ze boeide me ook niet en ik had haar ook niet hoog zitten. Achter mijn rug om vertelde ze de meest vreemde verhalen over mij en roddelde wat af. En ik maar bevestigen, hoe erg de verhalen elkaar ook tegenspraken.

Ze heeft denk ik nooit begrepen hoe ik in elkaar zit, maar ik ben er ook niet zeker van wat ze dan wel dacht. Maakt ook niet uit, ik geloof dat ze nu ergens gelukkig met een mannetje in een huisje zit met een boompje. Daar is ze aan vastgelijnd en daar staat ze nu te keffen.

Mooi, loop ik weer verder, ik hou niet van vastgebonden zitten.


Honden

Mijn alter-ego is een kater, dat is het bijna altijd al geweest, want ik voel mij het meest verbonden met katten. Eerst Dikkie Dik, nu Puss in Boots. Puss is een opgepimpte Gelaarsde Kat, naar model van Zorro, of een van de musketiers. Men vindt dat ik een stoerdere kater verdiende dan Dikkie Dik en zoveel stoere katers zijn er niet.

Maar goed, ik wilde het over honden gaan hebben. Vanuit mijn alter-ego is hè begrijpelijk dat ik niks op heb met honden en eerlijk gezegd is dat in het echte leven ookzo. Individuele honden zijn prima, maar honden in het algemeen? Nee, het is een beetje zoals we in de jaren tachtig naar Duitsers keken. De losse Duitser was wel te pruimen, daar kon je zelfs mee lachen, maar het bleven toch gewoon moffen. Verder lezen