Tagarchief: kinderwens

Uitwaaierende gedachten

Haar witte wollen jas maakt haar tot een bolletje dat tegen haar vriendje aan hangt, haar witte Blackberry voor haar op het tafeltje. Het vriendje kijkt naar de studenten die verhalen vertellen boven de biertjes en verlangt er zelf ook naar eentje. Haar donkerbruine oven staren de andere kant op, het raam uit… Verder lezen


En toen? [gastblog]

Weer even geleden dan ik een blog heb geschreven.. Ik ben inmiddels weer naar de kliniek geweest. tijdje geleden alweer. Gesprek met psychologe gehad, wat eigenlijk best wel meeviel, ik dacht dat ik daar enorm verantwoording af moest leggen en ze mij ging ‘keuren’

Redelijk op tijd werd ik naar binnen geroepen, het was een vrouw van rond de zestig schat ik.. We begonnen het gesprek over waar ik vandaan kwam, hoe de relatie met mijn ouders was, die met mijn broers of zussen. Ze wilde ook weten wat voor werk ik deed, hoe ik woonde, of ik alles wel voor elkaar had eigenlijk. Verder lezen


Dubbel gevoel [gastblog]

Nu bijna een week geleden dat ik naar de kliniek ben geweest, het is een wervelstorm in mijn hoofd sindsdien. Mijn hoofd loopt er van over. Het voelt allemaal heel erg dubbel, stel je voor dat ik wel de keuze had? De keuze wel of geen eicel doneren, wat zou ik dan doen? Het gevoel dat ik iets van mezelf ‘weggeef’ kan maar moeilijk een plaatsje krijgen.

Misschien moet ik er minder met mijn gevoel inzitten? En maar denken dat ik er iemand anders heel erg mee kan helpen, of gelukkig maken. Toch weer een dubbel gevoel, want het kan dus zomaar zijn dat ik over zestien jaar of later een kind aan de deur krijg, dat op zoek gaat naar zijn biologische moeder. Zou ik het kunnen laten gaan? Gewoon maar ‘afstaan’ en er verder niet meer aan denken? Denken dat het bij de weg hoort die ik moet doorlopen om mijn eigen wens in vervulling te laten gaan?

Het voelt heel vreemd, bijna gedwongen. Het werd ook heel zakelijk tegen me gezegd; “Mevrouw, het is heel simpel, u doneert zelf iets en dan krijgt u pas toegang tot de donorbank, punt!” Toch eigenlijk belachelijk? Bijna chantage vind ik het, emotionele chantage.

En het gesprek met die psycholoog voelt net zo: ‘even samen hardop nadenken’ werd er gezegd, ‘gewoon over hoe je alles denkt te gaan doen en zo’. Sinds wanneer moet een toekomstig moeder daar verantwoording over afleggen? Met alle respect, maar iedere tiener, mensen die geen kinderen zouden moeten krijgen en meer van dat soort vrouwen krijgen maar kinderen, en ik? Omdat ik alleen ben moet ik even met een psycholoog hardop na gaan denken!? Naar die anderen word niet gekeken of ze wel capabel genoeg zijn.

Misschien moet ik er maar niet zo negatief tegenover staan? Het maar zien als een drempel op de weg waar ik heen wil. Mezelf er aan overgeven, want eigenlijk heb ik niks te verliezen. Ik denk dat we zo uitgepraat zijn, want ik heb alles al uitgezocht. Ik zou hier toch niet aan beginnen anders, die kliniek zie ik eigenlijk als ‘laatste stap’, maar zo voelt het alles behalve..

Er speelt op het moment van alles door mijn hoofd, positief, negatief, een zeer dubbel gevoel. Het hele kliniek-verhaal is zowel heel zakelijk als heel persoonlijk. Erg moeilijk! Hoeveel ik er ook met mensen over praat, hoe gesteund ik me ook voel, toch zal ik het zelf moeten beslissen en ik vind het HEEl erg moeilijk.

Liefs..

Annoniempje

.

Dit is het derde verhaal van Annoniempje dat ik hier plaats. Het tweede verhaal is hier te lezen.