Tagarchief: schrijven

Oh, alweer een blog…

Ik kan mij dat gevoel wel voorstellen. Je ziet in de tl of in de mail een bericht verschijnen dat iemand een blog heeft gepost en je denkt;”Oh, alweer een blog…” Je ziet de schrijver van het blog en je kan al een beetje gokken waar het over gaat, zeker als je de titel hebt gelezen.  Verder lezen


De pretentie van de schrijver

Een blog is een blog en een boek is een boek. Is het mogelijk om een boek te schrijven als je aardige blogjes kan schrijven? Ik kwam tot deze vraag naar aanleiding van een artikel in een lokaal sufferdje dat ik voorbij zag komen van een andere blogger. Het is niet aan mij om daar een mening over te hebben, maar de pretentie dat als je een paar leuke blogs hebt geschreven om dan aan een boek te kunnen beginnen? Verder lezen


Re: Who are you?

Who ik am? Euhm… Ja, ik ben dus Poesenbeest, beter bekend als Poes, of onder een andere naam, maar dat is niet hier. Goh Snoes, daar vraag je me wat… Wel een leuke vraag, ga ik maar eens mee aan de slag…. (ja Snoes, enthousiamse-puntje)

Verder lezen


Feestje bij Lou

Het blog van Poezenbeest feliciteert het blog van Lou! Het blog van Lou is inmiddels een jaar oud en niet dat ik het al zo lang volg, maar ze nodigt iedereen uit voor een feestje. Het Poezenbeest zou het Poezenbeest niet zijn als hij niet naar dat feestje kwam. Verder lezen


Te hard geweest

Ik luister naar feedback en het blijkt dat ik in mijn vorige blog wat te hard ben geweest. Dat kan inderdaad, misschien ook dat het onverwachts aankomt. Dat snap ik en daar heb ik ook begrip voor. Ik snap dat wel, maar het is een geval van lang aanzien, je mond houden omdat het jou niet betreft en dan ineens zien. Iets met een emmer.

Laat ik voorop stellen dat het niet mijn bedoeling is om klakkeloos af te branden, zo zit ik niet in elkaar, dat is algemeen bekend. Ik ga ook geen rant starten, dit is wat ik wilde zeggen en daar blijft het bij. Ik beoordeel een gedrag en een contradictie en ben daar inderdaad dan wat fel in mijn bewoordingen. Voor dat laatste mijn openlijke excuses.

Zoals gezegd prikkelt dit mijn allergieën en ja, dan gaan de nagels uit en de oren plat. Als kater is dat mijn natuurlijke reactie en dat die ongefilterd dan zo in een blog terecht komt is niet heel erg tactisch. Onhandige keuze in retrospect, het doet echter niets af aan de boodschap, de vorm is alleen niet juist gekozen.

Moet ik mijn blog terugtrekken? Geschreven is geschreven en gelezen is gelezen. Maar wel mijn welgemeende excuses voor de tactloze timing (naar ik nu pas weet), de felle bewoordingen en de botte bijl. Was niet de bedoeling om te kwetsen, maar om na te laten denken. Had ik misschien beter anders kunnen doen.

Zo eerlijk ben ik dan ook wel weer.


Een jaar later…

Afgelopen maand bestond dit blog een jaar. Heb ik niets aan gedaan omdat ik het geen feest vind, dit blog. Wel is het een feestje om te maken, te schrijven en bij te houden. Ook de reacties zijn een feest, zowel op dit blog, als o twitter en in het eggie. Fijn om te merken dat ik niet voor de kat z’n kut schrijf in ieder geval… Verder lezen


Het was van ons

Ik weet nu hoe je je voelt, ik snap nu wat je zei en ik weet nog hoe ik reageerde. Het was iets van ons inderdaad. Ons spelletje dat wij samen speelden en waar we veel lol in hadden. Nu is het weg.

Het werd afgepakt en overgenomen en nu is het niet meer van ons samen. Nu is het van een andere ons. Dat andere ons moet het maar uitzoeken, ik ben er mee gekapt. Dat was niet wat ik voor ogen had. Dat was niet wat er leuk aan was, dat was niet zoals het was.

En ja, ik weet dat ik er beter in ben, ik weet dat ik er gretiger in ben. Het was van ons, nu is het van anderen, of van niemand meer. Als een mooie herinnering kijk ik nog wel eens terug. Zou terug willen verlangen naar die tijd.

Er is geen weg terug. Je kan nauwelijks meer iets terugzeggen. Het was van ons. Het was mooi. Het bracht mooi. Slechts die woorden. Het is niet meer van ons.