Tagarchief: werk

De overschatting en onderschatting van de zzp’er

Niets zo overschat in Nederland als de zzp’er (m/v). Ze vinden zichzelf doorgaans best fantastisch met hun vrijheid en worden door de politiek en het bankwezen als de motor van de economie de hemel in geprezen. Ze zijn zo vrij, die zzp’ers, de easy riders van de arbeidsmarkt. In mijn boekje staan ze qua status ver achter de loonwerker, de uitkeringstrekker en zelfs achter de zwartwerker. Verder lezen


Negen cijfers en de veroordeling door een ambtenaar

Vandaag twee keer het dilemma: voer ik regeles uit en is het echt altijd ‘eigen schuld, dikke bult’, of maak ik mensen gewoon kapot?

Verder lezen


Het oh zo leuke spelletje… #zeikblog

Op mijn werk is een spelletje aan de gang. Het heet OR-verkiezingen en is al een paar weken aan de gang. Ik doe er wel aan mee, maar speel niet zo fanatiek als de anderen. Zo voer ik geen campagne, loop ik niet overal postertjes met mijn kop er op uit te delen en heb ik ook niks met de pennen en pashouders gedaan die ik moest ronddelen. Sorry, geen tijd voor, laat staan tijd om er zin in te maken. Verder lezen


Waar doe je de moeite voor?

De Kleine Meid vroeg zich af waarvoor ze het deed en die vraag stellen anderen en ik ook aan mijzelf. Waarom ben ik mij nog heel erg aan het inzetten voor een organisatie die daar niets van ziet, die daar niets mee doet en die niet laat zien dat ze dat waardeert? Waarom doe ik mijn best om alleen maar ondankbaarheid terug te krijgen? Wat heeft het voor een zin? Verder lezen


Klap in het gezicht

Van alle klappen die ik de laatste tijd in mijn gezicht krijg, is deze misschien wel de ergste. Ik denk wel dat deze ook de hardste is. Ik realiseer mij dat ik het niet kan. Weer geprobeerd om wat tentamens te halen, weer geprobeerd om de stof goed tot mij door te laten dringen en zelfs tijdens het tentamen gewoon merken dat ik het weet, dat ik het kan, dat het goed gaat.

Om dan toch weer cijfers terug te krijgen waar ik niks mee kan, die gewoon ver onder de norm liggen en die ook niet aansluiten op wat ik dacht. Gewoon dikkere onvoldoendes dan de magere voldoendes die ik op zijn minst verwacht had. Een groot godverdomme maakt zich in vraagtekenvorm van mij meester. Hoe kan dit nou weer?Wat moet ik dan doen?

Deze klap in mijn gezicht komt hard aan, want ik weet dat ik het kan. Ik moet het ook kunnen, ik wil het ook kunnen. Dit slaat nergens op! Teleurstelling, frustratie, besef, ontkenning, maar toch zeker geen acceptatie! De dip in mij is totaal en ineens heb ik er geen zin meer in. Hopeloos, waardeloos, het lijkt ineens alles door elkaar. WAAROM NIET???

Ik kan het wel uitschreeuwen, ik kan het wel … Ik kan hier gewoon even helemaal niks mee. Ik was toch goed bezig? Niet dus, tot zover mijn goede bedoelingen en het effect daarvan. Gigantische kutzooi, balen, moeilijk om mij er weer aan te zetten, maar ik zal wel weer moeten.

Een harde klap in mijn gezicht, eentje die ik in tegenstelling tot andere klappen moeilijk kan opvangen.


Ambtshalve brok in de keel

“Ik zat hier gisteravond met een huilende vrouw omdat ze niet weet of we dit weekend nog een dak boven ons hoofd hebben.” Ik had meneer Vledder aan de telefoon en ondanks dat ik hem moest mededelen dat het allemaal voorbij was en dat hij met zijn vrouw en tweeling van 21 maanden moest gaan omkijken naar nieuwe woonruimte en een goeie voedselbank, klonk hij nog best vriendelijk. Verder lezen


Tentamenstress (12)

Een interbellum, in de kantine van het Fontysgebouw aan de Rachelsmolen. Het is na een tentamen consolideren en voor een tentamen vennootschapsbelasting. Ik weet niet hoe ik het vorige heb gemaakt en ik weet niet hoe ik het volgende ga maken. Het liefst kroopik nu ergens in een bed, ik ben nu al uitgeput. Verder lezen